ادریان یان

ادریان یان زمانی که موسیقی متن فیلم دینامیت سیاه (۲۰۰۹)، که ادای احترامی به فیلم‌های ژانر بلکسپلویتیشن است، را ساخت، بیش از هر چیز به عنوان استاد حقوق سرگرمی شناخته می‌شد. همان‌طور که روی جلد نسخه منتشرشده آمده است، یان هم آهنگساز و هم تهیه‌کننده بود، اما او همچنین بیشتر موسیقی را -- ترکیبی از سول و فانک با رنگ و بوی اسید -- با نواختن بیش از دوازده ساز، تنها با کمک تعداد اندکی از خوانندگان و نوازندگان فرعی، نواخت و خود فیلم را نیز تدوین کرد. یان پس از یک فرآیند ۱۳ ساله به این نقطه رسید که مستلزم غرق شدن او در تولید هیپ‌هاپ، عمیق کردن درک پژوهشی‌اش از طیف گسترده‌ای از صداهای اواخر دهه ۶۰ و اوایل دهه ۷۰، خودآموزی در نواختن ابزارهای موسیقی متعدد و یادگیری جزئیات ضبط در فضای آنالوگ بود. هنگامی که تأثیر دینامیت سیاه تثبیت شد، تسلط یان با پروژه‌های انفرادی مفهومی، از سول روان‌گردان و تاریکِ «چیزی درباره آوریل» (۲۰۱۱) گرفته تا تجربه‌های سینتی‌سایزر در «خلأ الکترونیک» (۲۰۱۶)، بیشتر شد. جلسات ضبط همزمان منجر به خلق آلبوم‌های کاملی شد که با حضور تأثیرگذاران بزرگی همچون دلفونیکس، گوست‌فیس کیلا، سولز آف میسیف و بی‌لال همراه بود. تلفیق سبک‌های کلاسیک توسط یان از دیدگاه یک اهلِ کاوش در آرشیوهای قدیمی، توجه تهیه‌کنندگان هیپ‌هاپ مانند نو آی.دی، آر.زد.ای و دی‌جی پریمیر را جلب کرد؛ تأثیرگذاران بزرگی که از آثار او نمونه‌برداری کردند. یان همچنین برای موسیقی متن سریال لوک کیجِ مارول، و همچنین برای پروژه‌های «ساعت نیمه‌شب» (۲۰۱۸) و جلسات «جاز ایز دد» (۲۰۲۰)، مستقیماً با علی شهید محمد از گروه اِی تریب کالد کوئست همکاری کرد. چشم‌انداز او با آلبوم، فیلم کوتاه و پادکستی به نام «نکرو آمریکایی» (۲۰۲۱) بار دیگر گسترش یافته است.