سون نردین

این بازیگر نروژی از سال ۱۹۸۱ در تئاتر نوی اسلو (تئاتر جدید اسلو) مشغول به کار است. او روی صحنه در طیف وسیعی از آثار، از شکسپیر گرفته تا درام‌های مدرن مانند «حیوانات شیشه‌ای» اثر تنسی ویلیامز و موزیکال‌هایی مثل «پسرها و عروسک‌ها» نقش‌آفرینی کرده است. او اولین موفقیت بزرگ خود را در سال ۱۹۸۵ با ایفای نقش یک مبارز مقاومت نروژی در مینی‌سریال مهیج دوران جنگ جهانی دوم، «برف قرمز»، به دست آورد. او بین سال‌های ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۷ در سریال «موت ای بروسِت» نقش نیلس را بازی کرد؛ این اثر اگر بهترین نباشد، قطعاً یکی از محبوب‌ترین سیتکام‌های تاریخ نروژ است و حتی باعث شد میان‌وعده‌ای به نام شخصیت او تولید شود! او همچنین در سال ۱۹۹۵ فرصت بازی در کنار رابرت میچام و کلیف رابرتسون را در فیلم نروژی «پکتن» روی پرده بزرگ پیدا کرد. در سال ۲۰۰۱، او در تولید تلویزیونی پرهزینه «شکلتون»، نقش یک کاوشگر قطب را در مقابل نقش ارنست شکلتون با بازی کنت براناه ایفا کرد. سال ۲۰۰۱ همچنین شاهد بزرگ‌ترین موفقیت او در نمایشگر بود، زمانی که نقش کجل-بیارنه، شخصیت کمی کم‌توان، را در فیلم «الینگ» بازی کرد. این فیلم توسط بیش از ۸۰۰،۰۰۰ سینمای‌گرد نروژی (در کشوری با تنها ۴.۲ میلیون نفر جمعیت) تماشا شد و همچنین موفق‌ترین فیلم نروژی بود که تا به حال در سوئد و دانمارک اکران شده است. در سال ۲۰۰۲، نردین به هم‌بازی خود پر کریستیان الوفسن، کارگردان پتر نس و تهیه‌کننده داگ آلوبِرگ در سفری به هالیوود پیوست تا نامزدی فیلم برای جایزه اسکار بهترین فیلم خارجی را جشن بگیرند.