هال اشبی

هال اشبی (۲ سپتامبر ۱۹۲۹ – ۲۷ دسامبر ۱۹۸۸) کارگردان و تدوینگر آمریکایی بود که با موج فیلم‌سازی «هالیوود نو» در ارتباط بود. اشبی پیش از آغاز فعالیت خود به عنوان کارگردان، فیلم‌های نورمن جیویسون را تدوین می‌کرد، که از آن جمله می‌توان به فیلم «روس‌ها دارند می‌آیند، روس‌ها دارند می‌آیند» (۱۹۶۶) اشاره کرد که نامزدی اسکار در بخش بهترین تدوین را برای او به ارمغان آورد، و فیلم «در گرمای شب» (۱۹۶۷) که جایزه اسکار را در همین بخش برای او به همراه داشت.

اشبی برای فیلم «بازگشت به خانه» (۱۹۷۸) نامزد سوم اسکار، این بار در بخش بهترین کارگردانی، شد. از دیگر فیلم‌هایی که اشبی کارگردانی کرده است می‌توان به «صاحبخانه» (۱۹۷۰)، «هارولد و ماد» (۱۹۷۱)، «آخرین جزئیات» (۱۹۷۳)، «شامپو» (۱۹۷۵)، «به سوی شکوه» (۱۹۷۶) و «حضور» (۱۹۷۹) اشاره کرد.

او که با نام ویلیام هال اشبی در اوگدنِ یوتا متولد شد، در یک خانواده مورمون بزرگ شد. دوران کودکی پرآشوب او به عنوان بخشی از یک خانواده ناپایدار، شامل طلاق والدین، خودکشی پدرش و ترک تحصیل در دبیرستان بود. اشبی تا سن ۱۹ سالگی ازدواج کرده و طلاق گرفته بود.

همزمان با ورود اشبی به دوران بزرگسالی، او از یوتا به کالیفرنیا نقل مکان کرد و به‌زودی دستیار تدوین فیلم شد. پس از نامزدی برای جایزه اسکار در بخش تدوین فیلم در سال ۱۹۶۷ برای «روس‌ها دارند می می‌آیند، روس‌ها دارند می‌آیند»، موفقیت بزرگ او در سال ۱۹۶۸ رخ داد، زمانی که جایزه فیلم «در گرمای شب» را از آن خود کرد. با اصرار تهیه‌کننده، نورمن جیویسون، اشبی اولین فیلم خود یعنی «صاحبخانه» را در سال ۱۹۷۰ کارگردانی کرد. در حالی که تاریخ تولد او او را دقیقاً در نسل پیش از جنگ قرار می‌داد، این فیلم‌ساز به‌سرعت سبک زندگی هیپی‌ها را پذیرفت، گیاهخوار شد و موهایش را بلند کرد. او در سال ۱۹۷۰ با بازیگر، جوان مارشال، ازدواج کرد. اگرچه آن‌ها تا زمان مرگ او در سال ۱۹۸۸ با هم ازدواج بودند، اما در اواسط دهه هفتاد از هم جدا شده بودند؛ مارشال هرگز اشبی را، به همراه وارن بیتی و رابرت تاون، بابت دراماتیزه کردن برخی جنبه‌های ناخوشایند زندگی‌اش در فیلم «شامپو» نبخشید.

در شانزده سال بعد، اشبی چندین فیلم تحسین‌شده و محبوب کارگردانی کرد که بسیاری از آن‌ها درباره افراد منزوی و ماجراجویانی بود که مسیرهای زندگی را طی می‌کنند. جدا از «شامپو»، تجاری‌ترین فیلم موفق اشبی، درام مربوط به جنگ ویتنام، «بازگشت به خانه» (۱۹۷۸) بود. این فیلم با بازی جین فوندا و جان وویت، که هر دو بازی‌های برنده جایزه اسکار را ارائه دادند، همان فیلمی بود که اشبی تنها نامزدی خود برای بهترین کارگردانی را از آکادمی برای کارش به دست آورد. پس از «حضور» (آخرین فیلم او که توجه گسترده‌ای را به خود جلب کرد)، اشبی به شکلی بدنام گوشه‌گیر و عجیب‌وغریب شد و به خانه خود در مالیبولو کانی عقب‌نشینی کرد. بعدها مشخص شد که اشبی مواد مخدر مصرف می‌کرده و او به تدریج دشوار و غیرقابل استخدام شده بود.

اشبی در تلاش برای تغییر مسیر دوران رو به زوال فعالیت حرفه‌ای‌اش، مصرف مواد مخدر را متوقف کرد، موها و ریش خود را کوتاه کرد و شروع به شرکت مکرر در مهمانی‌های هالیوود با پوشیدن یک کت تک سرمه‌ای کرد تا نشان دهد که او دوباره قابل استخدام است. با وجود این تلاش‌ها، او تنها توانست به عنوان کارگردان تلویزیون کار پیدا کند.

اشبی در ۲۷ دسامبر ۱۹۸۸ در خانه خود در مالیبوی کالیفرنیا درگذشت.

فیلم‌های «آخرین جزئیات»، «به سوی شکوه»، «بازگشت به خانه» و «حضور» همگی نامزد دریافت نخل طلایی شدند.