رابرت راسن

رابرت راسن (۱۶ مارس ۱۹۰۸ – ۱۸ فوریه ۱۹۶۶) فیلمنامه‌نویس، کارگردان و تهیه‌کننده آمریکایی بود که دوران فعالیت سینمایی‌اش تقریباً سه دهه به طول انجامید. فیلم «همه مردان پادشاه» محصول سال ۱۹۴۹ او، در جوایز اسکار برای بهترین بازیگر مرد و بهترین بازیگر نقش مکمل زن برنده شد، در حالی که راسن برای اسکار بهترین کارگردانی نامزد شد. او جایزه گلدن گلوب بهترین کارگردانی را از آن خود کرد و این فیلم نیز برنده جایزه گلدن گلوب بهترین فیلم شد. او در سال ۱۹۶۱ فیلم «بیلیارد باز» را ساخت که نامزد ۹ جایزه اسکار شد و دو جایزه را از آن خود کرد. راسن برای بهترین کارگردانی و همراه با سیدنی کارول برای بهترین فیلمنامه اقتباسی نامزد شد، اما در هیچ‌کدام برنده نشد.

راسن پس از کارگردانی و نویسندگی برای تئاتر در نیویورک، در سال ۱۹۳۷ به هالیوود نقل‌مکان کرد. او در آنجا تا سال ۱۹۴۱ به عنوان فیلمنامه‌نویس برای وارنر برادرز کار کرد و سپس فعالیت حرفه‌ای خود را برای خدمت در سال‌های ۱۹۴۴ تا ۱۹۳۷، به عنوان رئیس «بسیج نویسندگان هالیوود علیه جنگ» که نهادی برای سازماندهی نویسندگان جهت تلاش در جنگ جهانی دوم بود، متوقف کرد. او در سال ۱۹۴۵ به خط تظاهرات علیه وارنر برادرز پیوست و بدین ترتیب جک وارنر را دشمن خود کرد. راسن پس از ساخت یک فیلم برای شرکت تولیدی تازه‌تأسیس هال والیس، یک فیلم برای کلمبیا پیکچرز، فیلمی دیگر برای والیس و بیشتر فیلم‌های بعدی‌اش را برای شرکت‌های خود، که معمولاً با همکاری کلمبیا بود، ساخت.

راسن از سال ۱۹۳۷ تا حدود ۱۹۴۷ عضو حزب کمونیست آمریکا بود و معتقد بود که این حزب «مختص آرمان‌های اجتماعی از آن دست است که ما به عنوان یهودیان فقیر نیویورکی به آن‌ها علاقه داشتیم.» با این حال، او در نهایت در سال ۱۹۴۹ تمام روابط خود را با حزب قطع کرد. راسن در سال‌های ۱۹۵۱ و ۱۹۵۳ دو بار به کمیته فعالیت‌های ضد آمریکایی مجلس نمایندگان (HUAC) فراخوانده شد. او در اولین حضور خود، با استفاده از حقوق خود بر اساس متمم پنجم قانون اساسی، از پاسخ به این سوال که آیا تا به حال کمونیست بوده است یا خیر، خودداری کرد. در نتیجه، او به‌طور غیررسمی توسط رؤسای استودیوهای هالیوود در لیست سیاه قرار گرفت و نتوانست گذرنامه خود را تمدید کند. در دومین حضور خود، او نام ۵۷ نفر را به عنوان کمونیست‌های فعلی یا سابق اعلام کرد و از لیست سیاه غیررسمی حذف شد.

پس از این اتفاق، او برای ترمیم وضعیت مالی خود مجبور شد فیلم بعدی‌اش، «مامبو»، را در سال ۱۹۵۴ در ایتالیا تولید کند. در حالی که فیلم «بیلیارد باز» در سال ۱۹۶۱ موفقیت بزرگی بود، درگیری با ستاره فیلم «لیلیث» چنان راسن را ناامید کرد که در سه سال آخر عمر خود فیلم دیگری نساخت.

فیلم‌های راسن برای وارنر عموماً شرایط کارگران، تصویرسازی گانگسترها و باج‌گیران و مخالفت با فاشیسم را توصیف می‌کردند. او نوشت که جاه‌طلبی و میل به موفقیت، درون‌مایه‌های مشترک آثار او بودند. فیلم‌های او اغلب شخصیت‌های زن مقتدری داشتند. تمامی نمایشنامه‌های راسن اقتباسی بودند، به جز سه مورد که بر پایه وقایع واقعی بودند. والیس، در زمان مدیریت تولید در وارنر، معتقد بود که برخی از بهترین فیلم‌های او توسط راسن نوشته شده‌اند.