سلسو بوگالو

بوگالو فعالیت خود را در دنیای بازیگری در لوگروینیو آغاز کرد، جایی که در دوران جوانی شش سال در آنجا زندگی کرد و عضو گروه‌های مستقل لوپه د رودا و تئاتر استودیوی آدفسیزیو بود؛ او همچنین مؤسس و کارگردان جوبی (محله جوانان متحد یاگو) در محل زندگی‌اش بود و در سال ۱۹۷۶ با نمایش نوازنده فلوت محراب اثر ژوردی تیکسیدو، جایزه ملی تئاتر کمدی را از آن خود کرد.

بوگالو که به یکی از بهترین بازیگران صحنه در سطح ملی تبدیل شد، تا سن ۵۲ سالگی در فیلم «زبان پروانه‌ها» به کارگردانی خوزه لوئیس رشته اولین تجربه سینمایی خود را تجربه نکرد. از آن زمان، او به لطف آثاری همچون «دوشنبه‌ها در برابر خورشید» ساخته فرناندو لئون د آرانوآ و «زندگی‌ای که در انتظار توست» اثر مانوئل گوتیرز آراگون، خود را به عنوان یکی از بااستعدادترین چهره‌های سینمای ملی معرفی کرد.

او یکی از آشناترین چهره‌ها در سریال‌ها و فیلم‌های اخیر گالیسی است، هرچند شهرت سراسری او به لطف همکاری با آلخاندرو آمانابار و ایفای نقش برادر رامون سامپدرو در فیلم «دریای درون» حاصل شد؛ بازی‌ای که جایزه گویا برای بهترین بازیگر نقش مکمل و جایزه انجمن بازیگران اسپانیا (اتحادیه بازیگران) را برای او به ارمغان آورد.

یکی دیگر از نقش‌های بزرگ سینمایی او در فیلم «شب گل‌های آفتابگردان» (۲۰۰۶) و «آمادئو، پایان گارد مدنی در روستایی در کاستییا و لئون» پدیدار می‌شود که در آن بازی خیره‌کننده‌ای دارد: او نقش شخصیتی باتجربه را ایفا می‌کند که در هنر استاد است، سرشار از انسانیت و ظرافت است و تصمیم می‌گیرد که به وظیفه عشق خود نسبت به دخترش عمل نکند.

آثار اخیر او شامل «۵۳ روز زمستان» (۲۰۰۶)، «شرم» (۲۰۰۷) و «شجاعت» (۲۰۰۹) است. همچنین او نقش‌های اصلی را در «آسمان خاکستر» (۲۰۰۸) و «آمادور» (۲۰۱۰)، دومین همکاری او با فرناندو لئون د آرانوآ، ایفا کرده است.

او تجربه گسترده‌ای در تئاتر دارد و مؤسس گروه‌های تئاتری هویج المپ و تی است و همچنین به گروه‌های دیگر گالیسی و لوگروئنی تعلق داشته است. او بین سال‌های ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۲ در گروه‌های مختلفی در گالیسیا فعالیت کرده است. در سال ۱۹۹۵ او AFAP (آموزش بازیگران کلاس پونتوددرا) را تأسیس کرد که منحصراً به آموزش بازیگران بر اساس نظریات استانیسلاوسکی می‌پردازد و او آثار تولیدی بسیاری را کارگردانی کرده است که بیشتر آن‌ها به زبان گالیسی اجرا شده‌اند، از جمله تئاتر «پیش‌درآمد»، «آسیبی که دود می‌زند» یا «بیداری».