جیمز ویل

جیمز ویل (۲۲ جولای ۱۸۸۹ – ۲۹ مه ۱۹۵۷) کارگردان، کارگردان تئاتر و بازیگر انگلیسی بود. او بیشتر به‌خاطر آثارش در ژانر فیلم‌های ترسناک شناخته می‌شود؛ وی فیلم‌های فرانکنشتاین (۱۹۳۱)، خانه قدیمی تاریک (۱۹۳۲)، مرد نامرئی (۱۹۳۳) و عروس فرانکنشتاین (۱۹۳۵) را کارگردانی کرد که همگی به‌عنوان آثار کلاسیک این ژانر شناخته می‌شوند. ویل بیش از دوازده فیلم در ژانرهای دیگر کارگردانی کرد، از جمله آنچه نسخه سینمایی قطعی موزیکال کشتی نمایش (۱۹۳۶) محسوب می‌شود. او به‌تدریج از وابستگی خود به ژانر ترسناک ناامید شد، اما بسیاری از فیلم‌های غیرترسناک او به فراموشی سپرده شده‌اند.

ویل که در خانواده‌ای پرجمعیت در دادلی، انگلستان به‌دنیا آمد، در اوایل زندگی استعداد هنری خود را کشف کرد و به مطالعه هنر پرداخت. با آغاز جنگ جهانی اول، ویل به ارتش بریتانیا پیوست و افسر شد. او توسط آلمانی‌ها اسیر شد و در دوران اسارت به‌عنوان زندانی جنگی دریافت که به درام علاقه‌مند است. پس از آزادی در پایان جنگ، او بازیگر، طراح صحنه و کارگردان شد. موفقیت او در کارگردانی نمایش پایان سفر در سال ۱۹۲۸ منجر به مهاجرت او به ایالات متحده شد؛ ابتدا برای کارگردانی این نمایش در برادوی و سپس برای کارگردانی فیلم‌های سینمایی به هالیوود رفت. ویل تا پایان عمر در هالیوود زندگی کرد و بیشتر این دوران را با همراه همیشگی خود، دیوید لوئیسِ تهیه‌کننده، سپری کرد. ویل بین سال‌های ۱۹۳۰ تا ۱۹۳۶، از جمله با فیلم پایان سفر (۱۹۳۰)، دوازده فیلم برای یونیورسال استودیوز کارگردانی کرد (کار بدون ذکر نام او در فیلم حماسی جنگی فرشتگان جهنم برای یونایتد آرتیستس انجام شده بود) و سبکی را توسعه داد که مشخصه آن تأثیر اکسپرسیونیسم آلمانی و دوربین بسیار متحرک بود.

ویل در اوج محبوبیت خود به‌عنوان کارگردان، در سال ۱۹۳۷ فیلم بازگشت را کارگردانی کرد که دنباله‌ای بر همه چیز آرام است در جبهه غرب بود. دخالت استودیو، که احتمالاً با فشار سیاسی از سوی آلمان نازی برانگیخته شده بود، باعث شد فیلم از دیدگاه ویل تغییر کند و بازگشت از نظر منتقدان و تجاری شکست بخورد. پس از آن زنجیره‌ای از شکست‌های تجاری دنبال شد و اگرچه ویل یک فیلم کوتاه نهایی در سال ۱۹۵۰ ساخت، اما تا سال ۱۹۴۱ دوران کارگردانی سینمایی او به پایان رسید. ویل به کارگردانی تئاتر ادامه داد و همچنین عشق خود به نقاشی و سفر را دوباره کشف کرد. سرمایه‌گذاری‌های او وی را ثروتمند کرد و او دوران بازنشستگی آسوده‌ای داشت تا اینکه در سال ۱۹۵۶ دچار سکته شد که توان و شادابی را از او گرفت و او را در درد رها کرد. ویل در ۲۹ مه ۱۹۵۷ با غرق کردن خود در استخر حیاط پشتی خانه‌اش، خودکشی کرد.

ویل در تمام دوران حرفه‌ای خود درباره مسائل زندگی شخصی خود صریح بود، موضوعی که در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ بسیار غیرمعمول بود. با رایج‌تر شدن اطلاعات درباره ماهیت روابط خصوصی او، برخی از فیلم‌هایش، به‌ویژه عروس فرانکنشتاین، به‌گونه‌ای تفسیر شده‌اند که دارای زیرمتن‌هایی مرتبط با این موارد هستند و ادعا شده است که امتناع ویل از پنهان نگه داشتن حقیقت زندگی خود منجر به پایان دوران کاری‌اش شد. با این حال، همکاران ویل این تصورات را که زندگی شخصی ویل بر آثارش تأثیر گذاشته یا باعث از دست رفتن حرفه‌اش شده است، رد می‌کنند.