رابرت آلدریچ

رابرت آلدریچ (۹ اوت ۱۹۱۸ – ۵ دسامبر ۱۹۸۳) فیلم‌ساز آمریکایی بود که برای فیلم‌های مرا مرا بوس (۱۹۵۵)، چاقوی بزرگ (۱۹۵۵)، چه بر سر بیبی جین آمد؟ (۱۹۶۲) و دوازده مرد خبیث (۱۹۶۷) شناخته شده است.

او که در کرانستون، رود آیلند، فرزند لورا لوسون و ادوارد برجس آلدریچ، ناشر روزنامه، بود، نوه سناتور ایالات متحده نلسون دبلیو. آلدریچ و پسرعموی نلسون راکفلر بود. او در دانشگاه ویرجینیا در رشته اقتصاد تحصیل کرد. در سال ۱۹۴۱، او برای به‌دست آوردن شغلی با حقوق هفته‌ای ۵۰ دلار در آر‌کی‌او رادیو پیکچرز، تحصیلات دانشگاهی خود را رها کرد. با این کار، خانواده‌اش نیز او را طرد کردند و او سهم احتمالی خود در بانک چیس را که قرار بود به ارث ببرد، از دست داد. گفته شده است که «هیچ کارگردان آمریکایی به اندازه آلدریچ ثروتمند متولد نشد — و سپس تا این حد به‌طور کامل از ثروت خانواده محروم شود.»

او به‌سرعت در تولید فیلم به‌عنوان کمک‌کارگردان ارتقا یافت و به‌عنوان دستیار در فیلم نورافشانی با ژان رنوار، آبراهام پولونسکی، رابرت روسن، جوزف لوسی و چارلی چاپلین همکاری کرد. او در دهه ۱۹۵۰ به کارگردانی تلویزیونی تبدیل شد و اولین فیلم بلند خود، بازیکن بزرگ را در سال ۱۹۵۳ کارگردانی کرد. در طول دهه ۱۹۵۰، آلدریچ عمدتاً فیلم‌های اکشن مانند آپاچی و ورا کروز را با بازی برت لنکستر کارگردانی کرد. آلدریچ به‌زودی به‌عنوان یک فیلم‌ساز مؤلف شناخته شد که دیدگاه مضمونی انسان‌گرایانه و لیبرال خود را در ژانرهای مختلف، در فیلم‌هایی همچون مرا مرا بوس (۱۹۵۵)، که یک اثر کلاسیک فیلم نوآر است، چاقوی بزرگ (۱۹۵۵)، اقتباسی از نمایشنامه کلیفورد اودتس درباره تجارت هالیوود، و حمله (۱۹۵۶)، فیلمی درباره نبرد پیاده‌نظام در جنگ جهانی دوم که بررسی می‌کند چگونه سیاست‌های شغلی ارتش ایالات متحده تعیین می‌کرد که چه کسی حمله کند و چه کسی دستور حمله را صادر کند، به تصویر می‌کشید.

در دهه ۱۹۶۰، او چندین فیلم تجاری موفق را کارگردانی کرد، مانند داستان‌های وحشت گوتیک چه بر سر بیبی جین آمد؟ (۱۹۶۲)، با بازی بت دیویس و جوان کرافورد در نقش خواهران کینه‌توز و بازیگران کودک سابق؛ هیس... هیس، شارلوت شیرین، با بازی بت دیویس در نقش زنی جنوبی که در یک عمارت زندگی می‌کند و تصور می‌کند در حال دیوانه شدن است (قرار بود هم جوان کرافورد و هم دیویس در آن ظاهر شوند، اما کرافورد فیلم را ترک کرد)؛ اثر جنجالی قتل خواهر جرج (۱۹۶۸)؛ و فیلم جنگی بسیار محبوب دوازده مرد خبیث (۱۹۶۷).

موفقیت دوازده مرد خبیث به او اجازه داد تا برای مدتی استودیوی تولید خود را تأسیس کند، اما چندین شکست باعث بازگشت او به فیلم‌های تجاری متداول هالیوود شد. با این حال، انسان‌گرایی او در طولانی‌ترین میدان (۱۹۷۴)، درباره سیاست‌های بازی‌های تقلب‌آمیز، و یورش اولزانا (۱۹۷۲)، فیلمی بی‌پروا بر اساس فرار واقعی گروهی به رهبری رئیس اولزانا از یک منطقه حفاظت‌شده سرخ‌پوستی، خشونت شدید و شکنجه‌ای که آن‌ها بر خانواده‌های پیشگام منزوی در قلمرو آریزونا روا داشتند و تعقیب آن‌ها توسط سواره‌نظام ایالات متحده، مشهود است.

رابرت آلدریچ از ازدواج خود با هریت فاستر (۱۹۴۱–۶۵) چهار فرزند داشت که همگی در صنعت فیلم کار می‌کنند: آدل، ویلیام، آلیدا و کلی. آلدریچ در ۵ دسامبر ۱۹۸۳ در بیمارستانی در لس‌آنجلس بر اثر نارسایی کلیوی درگذشت. جان پترسون، منتقد فیلم، در سال ۲۰۱۲ دوران فعالیت او را چنین خلاصه کرد: «او کارگردانی پرقدرت، تند و تیز، مردانه و بدبین بود که فساد و شرارت را بدون چشم‌پوشی به تصویر می‌کشید و در طول دوران فعالیت خود، مرزهای خشونت را جابه‌جا کرد. سبک فیلم‌سازی تهاجمی و ستیزه‌جویانه او، که اغلب بی‌پرده و خام است اما هرگز از سرزندگی و حیات نمی‌افتد، توجه فوری شما را می‌طلبد و به‌خوبی پادتاش خواهد بود.»