آلن پروست

آلن ماری پاسکال پروست (زاده ۲۴ فوریه ۱۹۵۵)، راننده سابق مسابقات اتومبیل‌رانی و مدیر ورزش‌های موتوری فرانسوی است که از سال ۱۹۸۰ تا ۱۹۹۳ در فرمول یک رقابت کرد. پروست که با لقب «استاد» شناخته می‌شود، چهار بار قهرمان مسابقات قهرمانی جهان فرمول یک شد و در زمان بازنشستگی خود، رکوردهای بیشترین تعداد پیروزی (۵۱)، سریع‌ترین دورها (۴۱) و ایستادن روی سکو (۱۰۶) را در اختیار داشت.

پروست که در لورت، لوآر متولد شده است، کارتینگ را از ۱۴ سالگی آغاز کرد و چهار سال بعد، قهرمان جام جهانی کارتینگ در کلاس جونیور شد و در سال ۱۹۷۶ به مسابقات فرمول جونیور راه یافت. او اولین عنوان خود را در همان سال در مسابقات قهرمانی ملی فرمول رنو کسب کرد و پیش از آنکه در سال ۱۹۷۷ برنده چالش فرمول رنو اروپا شود، موفق به کسب قهرمانی شد. او در فصل بعد که جایگزین مسابقات قهرمانی فرمول سه فرانسه شد، توانست در سال‌های ۱۹۷۸ و ۱۹۷۹ از عناوین خود دفاع کند. دوران جونیور او با پیروزی در مسابقات قهرمانی فرمول ۳ اروپا در سال ۱۹۷۹ با تیم اورکا به اوج رسید. پروست در سال ۱۹۸۰ با تیم مک‌لارن قرارداد بست و اولین حضور خود در فرمول یک را در گراندپری آرژانتین رقم زد که در آن در جایگاه ششم ایستاد. او در سال ۱۹۸۱ به رنو پیوست و اولین پیروزی خود را در گراندپری خانگی‌اش در فرانسه کسب کرد و سپس در هلند و ایتالیا نیز به پیروزی رسید. پس از چندین پیروزی در فصل ۱۹۸۲ با تیم رنو، پروست در مسابقات قهرمانی جهان ۱۹۸۳، پس از بازنشستگی ناشی از نقص فنی توربوشارژ در مسابقه تعیین‌کننده قهرمانی، در جایگاه دوم پس از نلسون پیکه قرار گرفت. پروست دو روز بعد به دلیل اظهارات پس از فصل توسط رنو اخراج شد و در سال ۱۹۸۴ به مک‌لارن بازگشت و در آنجا با اختلاف نیم امتیازی نسبت به هم‌تیمی خود، نیکی لودا، در جایگاه دوم قرار گرفت.

در سال ۱۹۸۵، پروست نخستین عنوان قهرمانی خود را با مک‌لارن کسب کرد و به اولین قهرمان جهان از فرانسه تبدیل شد. او در فصل بعد نیز در میان رقابت تنگاتنگ برای عنوان قهرمانی با پیکه و نایجل منسل، با موفقیت از عنوان خود دفاع کرد. پروست پس از کسب چندین پیروزی در فصل ۱۹۸۷، با ایرتون سنا هم‌تیمی شد. آن‌ها در سال ۱۹۸۸، با رانندگی با خودروی MP۴/۴ با موتور هوندا، در تمام گراندپری‌ها به جز یکی پیروز شدند که در آن سنا با اختلاف سه امتیاز قهرمان شد. رقابت شدید آن‌ها در سال‌های ۱۹۸۹ و ۱۹۹۰ در پی برخورد‌های تعیین‌کننده در سوزوکا به اوج رسید؛ با وجود اینکه پروست در سال دوم به فراری رفته بود، او در سال اول قهرمان شد و سنا در سال بعد.

او در فصل ۱۹۹۱ که بدون هیچ پیروزی بود، به دلیل اظهاراتی که درباره مدل ۶۴۳ داشت، توسط فراری اخراج شد. پروست پس از یک سال وقفه، در سال ۱۹۹۳ با تیم ویلیامز بازگشت، چندین رکورد را در مسیر کسب چهارمین قهرمانی خود شکست و در پایان فصل بازنشسته شد. او پس از خرید تیم لیژیه، از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۱ به عنوان مالک تیم پروست گراندپری به فرمول یک بازگشت. پروست از سال ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۱ نیز نقش مشاور را در رنو (که بعدها به آلپ تغییر نام داد) بر عهده داشت.

پروست پس از بازنشستگی از فرمول یک، در مسابقات قهرمانی FFSA GT در سال ۲۰۰۵ به پیروزی رسید و در سال ۲۰۱۰ در مسابقات مسابقه قهرمانان شرکت کرد و در کنار سباستین لوب، نماینده فرانسه بود. در مسابقات یخ، پروست سه بار قهرمان تروفی آندروس شد که از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۲ در آن شرکت کرد. او تا سال ۲۰۱۸ مالک مشترک تیم رنو ای.دمز در فرمول ای بود و از فصل ۲۰۱۴-۱۵ تا ۲۰۱۶-۱۷، سه دوره قهرمانی پیاپی در بخش تیمی را کسب کرد. پروست در سال ۱۹۹۹ به تالار مشاهیر بین‌المللی ورزش‌های موتوری راه یافت.