هارولد بکر

هارولد بکر (زاده ۲۵ سپتامبر ۱۹۲۸) کارگردان، تهیه‌کننده و عکاس آمریکایی فیلم و تلویزیون است که با جنبش هالیوود جدید همراه بوده و بیشتر برای آثارش در ژانر معمایی شناخته می‌شود.

او در مؤسسه معتبر پرات در رشته هنر و عکاسی تحصیل کرد و فعالیت حرفه‌ای خود را به‌عنوان طراح و عکاس استاتیک آغاز نمود. او سپس به کارگردانی تیزرهای تبلیغاتی تلویزیونی و فیلم‌های کوتاه، از جمله فیلم برنده‌ی جایزه‌ی ایوانهو دونالدسون، روی آورد. نخستین تجربه کارگردانی او در قالب یک فیلم بلند، درام دختر راگمن (۱۹۷۲) بود. دومین فیلم بلند او فیلم تحسین‌شده‌ی میدان پیاز (۱۹۷۹) بود؛ یک اثر معمایی سیاه در ژانر پلیسی با بازی جان ساویج و جیمز وودز، نقشی درخشان که باعث شناخت وی نزد مخاطبان و دریافت چندین نامزدی جایزه در سطح بهترین بازیگر نقش مکمل برای ایفای نقش یک پلیس قاتلِ خطرناک و تهدیدآمیز شد.

در دهه‌ی ۱۹۸۰، بکر کارگردانی توانمند بود که قادر به کار در ژانرهای بسیار متنوع بود: کمدی سنگ مرمر سیاه (۱۹۸۰)؛ درام نظامی زنگ‌ها (۱۹۸۱) که در آن جوانانی چون تیموتی هاتن، شان پن و تام کروز را در کنار پیشکسوت، جرج سی. اسکات، کارگردانی کرد؛ فیلم ورزشی جستجوی چشم‌انداز (۱۹۸۵)؛ دو موزیک‌ویدئو برای مدونا؛ درام سنگین مواد مخدر تقویت (۱۹۸۸) که بار دیگر با همکاری وودز ساخته شد؛ و فیلم نئو-نوآر دریای عشق (۱۹۸۹) که در آن حیات حرفه‌ای آل پاچینو را دوباره بخشید.

فیلم معمایی پرفروش بدخواهی (۱۹۹۳)، معمایی سیاسی شهرداری (۱۹۹۶) و اکشن طلوع مرکوری (۱۹۹۸)، بخش‌های اصلی دوران فعالیت بکر در دهه‌ی ۱۹۹۰ را تشکیل می‌دهند که در آن‌ها ستاره‌های بزرگ هالیوود را کارگردانی کرد و خود را به‌عنوان یکی از چندجانبه‌ترین کارگردانان آن دوره تثبیت نمود.

پس از فیلم معمایی آشوب خانگی (۲۰۰۱)، بکر دیگر هرگز به کارگردانی فیلم بازنگشت و احتمالاً پس از دریافت دعوت‌های کم برای کارگردانی فیلم‌های بلند دیگر، بازنشسته شده است.