رولاند یانگ

رولاند یانگ (۱۱ نوامبر ۱۸۸۷ – ۵ ژوئن ۱۹۵۳) بازیگر انگلیسی بود.

یانگ نخستین حضور خود در تئاتر را در سال ۱۹۰۸ با نمایش «زن را پیدا کن» در وست اِند لندن تجربه کرد و در سال ۱۹۱۲ با نمایش «هیندل وِیکز» در برادوی شروع به کار کرد. او پیش از آنکه در طول جنگ جهانی اول در ارتش ایالات متحده خدمت کند، در دو کمدی نوشته کلر کامر، یعنی «آنبلِ مهربان!» (۱۹۱۶) و «یک فاجعه موفق» (۱۹۱۷) بازی کرد. با پایان جنگ، او به نیویورک بازگشت و با فرانسس، دختر کامر، ازدواج کرد. او در چند سال بعدی، میان نیویورک و لندن در رفت‌وآمد بود. او اولین حضور سینمایی خود را در فیلم صامت «شرلوک هولمز» محصول ۱۹۲۲ تجربه کرد که در آن در مقابل جان بری‌مور در نقش هولمز، نقش واتسون را بازی کرد.

او قراردادی با مترو-گلدوین-مایر امضا کرد و اولین حضور خود در فیلم‌های فنر (صوتی) را در «شب ناپاک» (۱۹۲۹) به کارگردانی لیونل بری‌مور تجربه کرد. او برای بازی در «زندگی خصوصی او» با بازی بیلی دوو به وارنر برادرز قرض داده شد و در فیلم «روی یک زن شرط نبند» با بازی ژانت مک‌دونالد، برای اجرای کمدی در نقش همسر او، مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. او بار دیگر با مک‌دونالد در نسخه سینمایی «آنبلِ مهربان!» با عنوان «امور آنبل» هم‌بازی شد. او در فیلم «زن سرخ‌پوست» ساخته سیسیل بی. دمیل بازی کرد و در فیلم «نگهبانان» (هر دو در سال ۱۹۳۱) در مقابل آلفرد لانت و لین فونتان بازی کرد. او با اولین برنت در فیلم «بانوی بت‌پرست» (۱۹۳۲) ساخته کلمبیا و با پولا نگری در فیلم «زنی فرمان می‌راند» (۱۹۳۲) ساخته آر‌کی‌او ظاهر شد. آخرین فیلم او تحت قرارداد ام‌جی‌ام، «عاشقان شجاع» (۱۹۳۲) در مقابل رابرت مونتگومری بود. در سال ۱۹۳۳، او در کمدی بی‌پرده «سفر تفریحی» ساخته فاکس، در کنار جنویو توبین نقش اصلی را ایفا کرد.

یانگ کار خود را به عنوان یک بازیگر آزاد آغاز کرد و همیشه مورد تقاضا بود. او با ژانت مک‌دونالد، جنویو توبین و موریس شوالیه در «یک ساعت با تو» (۱۹۳۲) و با کی فرنس در «خیابان زنان» (۱۹۳۲) هم‌بازی شد. الکساندر کوردا از او دعوت کرد تا برای اولین حضور سینمایی خود در بریتانیا، به این کشور بازگردد که با فیلم «تمرین عروسی» (۱۹۳۲) همراه بود. او به هالیوود بازگشت و در طیف متنوعی از فیلم‌ها شامل کمدی، معمایی-جنایی و درام بازی کرد و همچنین در برادوی نیز فعالیت داشت. از آثار او در این دوره می‌توان به «راگلز از رد گپ» (۱۹۳۵)، «دیوید کوپرفیلد» (۱۹۳۵) (در نقش اوریا هیپ) و فیلم فانتزی اچ. جی. ولز، «مردی که می‌توانست معجزه کند» (۱۹۳۶) اشاره کرد.

در سال ۱۹۳۷، او به یکی از مهم‌ترین موفقیت‌های دوران حرفه‌ای خود در فیلم «تاپر» دست یافت؛ فیلمی که در آن او نقش رئیس بانکی را بازی می‌کرد که روح مشتریانش او را آزار می‌داد و بازیگران نقش‌های اصلی، کری گرانت و کنستانس بنت بودند. این فیلم یکی از موفق‌ترین فیلم‌های آن سال بود و یانگ برای دریافت جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل نامزد شد. همسر تاپر را بیلی برک بازی کرد که در خاطرات خود نوشت یانگ «خشک بود اما کار کردن با او همیشه لذت‌بخش بود». آن‌ها همچنین در فیلم «جوانان دل‌رحم» (۱۹۳۸) و هر دو دنباله فیلم تاپر، یعنی «تاپر به سفر می‌رود» (۱۹۳۸) و «بازگشت تاپر» (۱۹۴۱) با هم ظاهر شدند.

او در طول دهه ۱۹۴۰ به فعالیت مستمر خود ادامه داد و نقش‌های کوچکی را در مقابل برخی از بازیگران زن پیشروی هالیوود، از جمله جوان کرافورد، مارلن دیتریش، پولت گودارد و گرتا گاربو در آخرین فیلم او، «زن دو چهره» (۱۹۴۱) ایفا کرد. در دهه ۱۹۵۰، یانگ در چندین سریال تلویزیونی اپیزودیک از جمله «لکس ویدئو تئاتر»، «استودیو وان»، «پلیتزر پرایز پلی‌هاوس» و «شورولت تله-تئاتر» ظاهر شد.