مارچلو گاتی

مارچلو گاتی (روم، ۹ فوریه ۱۹۲۴ - روم، ۲۶ نوامبر ۲۰۱۳) مدیر فیلم‌بردار ایتالیایی بود.

او یکی از مهم‌ترین مدیران فیلم‌برداری ایتالیا بود. او در طول دوران حرفه‌ای طولانی خود، پنج جایزه ناستری دآرجنتو دریافت کرد، از فیلم‌های نامزد اسکار شامل نبرد الجزیره ساخته جیلو پونتیکوروو و چهار روز ناپل ساخته نانی لوی فیلم‌برداری کرد، و یک جایزه نخل طلایی دیگر در کن برای فیلم وقایع سال‌های خاکستر به دست آورد؛ او با افرادی چون رومان پولانسکی، کارلو لیزانی، جورج پان کسماتوس و جانکارلو جانینی همکاری کرد، که جانینی او را برای نخستین تجربه کارگردانی‌اش در فیلم ترنوسکو انتخاب کرد.

فیلمی که او معمولاً با آن شناخته می‌شود، نبرد الجزیره (۱۹۶۶) است که شیر طلایی ونیز را برد و سه نامزد اسکار داشت؛ این فیلم دقیقاً به دلیل فیلم‌برداری سیاه و سفید، دانه‌دان و مستندگونه‌ای متمایز بود که از سبک سینما ورته الهام گرفته شده بود و گاتی پیش از آن نیز در فیلم چهار روز ناپل (۱۹۶۲) ساخته نانی لوی که آن هم نامزد اسکار شده بود، شروع به بسط آن کرده بود.

او با پونتیکوروو فیلم‌های کوئیمادا و اوگرو را نیز فیلم‌برداری کرد. پس از موفقیت نبرد الجزیره، رومان پولانسکی فیلم ایتالیایی خود یعنی چه؟ ساخته ۱۹۷۲ را با بازی مارچلو ماسترویاننی به او سپرد. محمد لخضر حمینه نیز او را برای ساخت وقایع سال‌های خاکستر به الجزایر برد که در سال ۱۹۷۵ برنده نخل طلایی کن شد.

از میان بیش از ۱۵۰ فیلمی که او در آن‌ها کار کرد، می‌توان به چندین فیلم پلیزیوتسکی از جمله پلیس مارک و پلیس‌ها دست‌هایشان را بسته اند، هیجان‌انگیزهایی مانند عنکبوت سیاه شکم‌دار، و کمدی‌هایی چون آقای رابینسون، داستان هیولایی عشق و ماجراجویی، بلوف - حکایت کلاهبرداران و فریبکاران، و سه ببر در مقابل هم اشاره کرد.

از پنج جایزه ناستری دآرجنتو که او کسب کرد، دو مورد را در یک سال یعنی ۱۹۷۰ برد؛ او هم در بخش سیاه و سفید برای فیلم سیرا ماسترا ساخته آنسانو جانارلی و هم در بخش رنگی برای فیلم ونیزی گمنام ساخته انریکو ماریا سالرنو برنده شد. از آثار تلویزیونی او می‌توان به آینه پنهان ساخته نانی لوی، فیلم‌هایی با حضور جانی موراندی مانند میل به آواز خواندن، پنجمین و ششمین فصل از مجموعه هیجانی جنایی اختاپوس با وداع تأثربرانگیز ویتوریو مزوجورنو، بیمه مرگ ساخته کارلو لیزانی و موسی با بازی برت لنسر یاد کرد.

گاتی که همواره به آرمان‌های چپ نزدیک بود، در سال ۱۹۴۳ به دلیل خرابکاری در پرتره موسولینی بر دیوارهای سینستای، به پنج سال حبس محکوم شد که بعدها به حبس خانگی تغییر یافت؛ و در سال ۱۹۶۸، او به همراه دانشجویان و دیگر چهره‌های سینمای ایتالیا مانند مارکو بلوکیو و برناردو برتولوچی، مرکز تجربی سینما را اشغال کرد. او برای مدتی طولانی رئیس انجمن مدیران فیلم‌برداری ایتالیا (AIC) بود.