دنیل ژلین

دانیل ایوز آلفرد ژلین (۱۹ مه ۱۹۲۱ – ۲۹ نوامبر ۲۰۰۲) بازیگر فرانسوی بود.

ژلین در آنژه، در منطقه مَن-اِ-لوآر، فرزند ایوون (زاده لُ مِنه) و آلفرد ارنست ژوزف ژلین به‌دنیا آمد.

او در ده سالگی همراه با خانواده‌اش به سنت‌مالو نقل‌مکان کرد و در آنجا به کالج رفت تا اینکه به دلیل «بی‌ادبی» اخراج شد. سپس پدرش برای او شغلی در مغازه‌ای که کنس‌های ماهی پخته‌شده می‌فروخت پیدا کرد. تماشای فیلم «ورود هنرمندان» ساخته مارک آلگرت بود که میل او را برای رفتن به پاریس جهت آموزش بازیگری برانگیخت. او در کُرس سیمون در پاریس آموزش دید و سپس وارد کنسرواتوار ملی هنر دراماتیک شد. او در آنجا با لوئی ژووه ملاقات کرد و فعالیت خود را در عرصه تئاتر آغاز نمود. او نخستین حضور سینمایی خود را در سال ۱۹۴۰ در فیلم «میکت» تجربه کرد و برای چندین سال در فیلم‌های فرانسوی به‌عنوان هنرور یا در نقش‌های کوچک ظاهر شد. او در فیلم «مارتین رومانیاک» (۱۹۴۶) در کنار ژان گابان و مارلن دیتریش بازی کرد.

او نخستین نقش اصلی خود را در فیلم «قرار ملاقات ژوئیه» (۱۹۴۹) از آنِ خود کرد. از آن زمان، او در بیش از ۱۵۰ فیلم بازی کرد، از جمله فیلم‌های راند (۱۹۵۰) و لذت (۱۹۵۲) ساخته مکس اوفول، ادوارد و کارولین (۱۹۵۱) ساخته ژاک بکر، فیلم‌های قصه‌های سلطنتی ورسای (۱۹۵۴) و ناپلئون (۱۹۵۵) ساخته ساچا گیتری، مردی که زیاد می‌دانست (۱۹۵۶) ساخته آلفرد هیچکاک، وصیت‌نامه اورفه (۱۹۶۰) ساخته ژان کوکتو، زمزمه قلب (۱۹۷۱) و آن شب در وارن (۱۹۸۲). او همچنین در سال ۱۹۵۲ فیلمی را نوشت و کارگردانی کرد به نام دندان‌های بلند.

ژلین در دهه ۱۹۵۰ نقش اول سینمای فرانسه را ایفا می‌کرد، اما با ظهور موج نو، دوران حرفه‌ای او رو به افول گذاشت. او چندین سال در تئاتر فعالیت کرد، اما بعدها به‌عنوان یک بازیگر نقش‌های مکمل، موفقیت‌های جدیدی را در قاب تصویر تجربه کرد. او از دهه ۱۹۷۰ تا زمان مرگش، حضور گسترده‌ای در فیلم‌های فرانسوی و تولیدات تلویزیونی داشت و اغلب نقش شخصیت‌های بدبین یا پیرمردان بدخلق را ایفا می‌کرد.

در سال ۱۹۴۶، ژلین با دانیل دِلمور بازیگر ازدواج کرد که از او پسری به نام خاویر ژلین، بازیگر، کارگردان و تهیه‌کننده داشت. آن‌ها در سال ۱۹۵۴ از هم جدا شدند. او در زمانی که هنوز با دلمور در ازدواج بود، با ماری کریستین اشنایدر، مدل ۱۷ ساله، رابطه داشت که منجر به تولد دختری به نام ماریا اشنایدر شد. ژلین به دلیل متأهل بودن، نتوانست ماریا را به عنوان دختر خود به‌رسمیت بشناسد. او چندین بار با این کودک دیدار کرد اما در نهایت رابطه‌اش را با مادر او قطع کرد. ماریا اشنایدر و دانیل ژلین زمانی که او شانزده ساله بود دوباره با هم ارتباط برقرار کردند و او به دیدار وی آمد. آن‌ها با هم در تماس بودند، اگرچه رابطه‌شان بی‌قاعده بود.

ژلین از سال ۱۹۵۴ تا جدایی‌شان در سال ۱۹۶۸ با مدل، سیلوی هیرش، ازدواج کرده بود. از این ازدواج سه فرزند حاصل شد: پاسکال (که در یک سالگی درگذشت)، فیونا و مانوئل، که دو نفر اخیر نیز بازیگر شدند. در سال ۱۹۷۳، او با لیدی زاکس ازدواج کرد که از او دختری به نام لورا داشت.

ژلین در ۲۹ نوامبر ۲۰۰۲ در پاریس بر اثر نارسایی کلیوی درگذشت.