لیل داگوفر

او بازیگر برجسته سینمای آلمان بود که در ۳۰ سپتامبر ۱۸۸۷ در مادیون، جاوا، متولد شد؛ او دختر یک جنگل‌بان بود که در خدمت مقامات هلندی کار می‌کرد. او در سن ده سالگی برای تحصیل به بادن‌بادن فرستاده شد و بعدها به لطف ازدواجش در سال ۱۹۱۷ با فریتس داگوفر، بازیگری که ۲۵ سال از او بزرگ‌تر بود، وارد سینما شد. آن‌ها در سال ۱۹۱۹ طلاق گرفتند، اما پیش از آن فریتس او را با روبرت وینه، کارگردان و دیگر چهره‌های برجسته سینمای آلمان، آشنا کرده بود. او نخستین حضور خود در پرده سینما را با فیلم هراکایری (۱۹۱۹) ساخته فریتس لنگ تجربه کرد. بلافاصله پس از آن، در فیلم اکسپرسیونیستی کلاسیک وینه، «مطب دکتر کالیگاری» (۱۹۲۰) ظاهر شد. به‌جز سه سفر — یکی به سوئد در سال ۱۹۲۷، دیگری به فرانسه در سال‌های ۱۹۲۸-۲۹ و یکی هم به هالیوود در سال ۱۹۳۱ — بیشتر دوران حرفه‌ای و سرنوشت لیل داگوفر با سینمای آلمان گره خورده بود، جایی که نقش او معمولاً نقش قهرمان زنِ آسیب‌پذیر و در معرض تهدید بود. او در دوران نازی‌ها نیز به بازی در تعداد زیادی فیلم ادامه داد. از میان بهترین اجراهای او می‌توان به نقش‌آفرینی‌هایش در رقص‌های کنگره (۱۹۳۱)، امر عالی (۱۹۳۵) ساخته گرهارد لامپرت و سونات کروتزر (۱۹۳۷) ساخته وایت هارلان اشاره کرد. او همچنین در تئاتر آلمان در برلین، جشنواره سالزبورگ، نمایش‌های نیروهای مسلح و تئاترهای جنگی بازی کرده است. زمانی گزارش شد که او از دوستان نزدیک آدولف هیتلر بوده است. در سال ۱۹۴۴، او نشان صلیب شایستگی جنگ را دریافت کرد. داگوفر فعالیت حرفه‌ای خود را در آلمانِ پس از جنگ نیز ادامه داد و تا اواخر دهه ۱۹۷۰ نقش‌های مکمل بسیاری بازی کرد.