ژیل لولوش

ژیل لولوش (زاده ۵ ژوئیه ۱۹۷۲) بازیگر و کارگردان فرانسوی است. او بیشتر برای بازی در فیلم‌های «به کسی چیزی نگو» (۲۰۰۶)، «مسرین» (۲۰۰۸)، «دروغ‌های کوچک سفید» (۲۰۱۰)، «بازیکنان» (۲۰۱۲)، «ارتباط» (۲۰۱۴)، «زندگی همین است!» (۲۰۱۷)، «در دستان امن» (۲۰۱۸) و «باک نورد» (۲۰۲۰) شناخته می‌شود. لولوش برای بازی در این فیلم‌ها، بارها نامزد دریافت جایزه بازیگری سزار شده است، از جمله دو بار نامزد بهترین بازیگر مرد برای فیلم‌های «در دستان امن» و «باک نورد».

او به عنوان فیلم‌ساز، فیلم‌های «غرق شود یا شنا کند» (۲۰۱۸) و «تپش قلب‌ها» (۲۰۲۵) را کارگردانی کرده که برای آن‌ها دو بار نامزد دریافت جایزه سزار بهترین کارگردان شد.

لولوش در ساونی-سور-اُرج فرانسه، از پدری با تبار یهودی-الجزایری و مادری با پیشینه کاتولیک ایرلندی متولد شد. برادر او، فیلیپ لولوش نیز بازیگر و کارگردان است.

از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۱۳، لولوش با بازیگر ملانی دوتی در رابطه بود؛ حاصل این پیوند تولد فرزندی دختر به تاریخ ۵ سپتامبر ۲۰۰۹ بود.

از سال ۲۰۱۵، لولوش با الیزه گوینوشه، مدل و طراح جواهرات پیشین، در رابطه است و حاصل این پیوند پسری است که در نوامبر ۲۰۲۲ به دنیا آمد.

در ژانویه ۲۰۱۷، در پی واکنش‌های گسترده به انتصاب رومان پولانسکی به عنوان رئیس جوایز سزار ۲۰۱۷ — در حالی که او به اتهامِ تعرض نسبت به یک دختر ۱۳ ساله شناخته شده و از سال ۱۹۷۸ فراری از عدالت بود — لولوش در مصاحبه‌ای با روزنامه لو پاریزین حمایت خود را از این کارگردان ابراز کرد و گفت: «ما در فرانسه از همه چیز جنجال درست می‌کنیم. ما در این کشور داریم از این کار می‌میریم. به نظر من، آدم باید ثابت‌قدم باشد. پولانسکی چهل سال است که در فرانسه زندگی می‌کند. اتهاماتی که به او زده شده مربوط به پیش از ورود او به اینجا است. در تمام این سال‌ها، او فیلم ساخته است! در آن زمان، باید زندگی در قلمرو ما یا کار کردن در اینجا ممنوع می‌بود. اما ما از او استقبال کردیم، به او جایزه دادیم و از او تمجید می‌کنیم چون او کارگردان بزرگی است و بخشی از تاریخ سینماست. من آن وقایع را توجیه نمی‌کنم. اما چرا امروز بیشتر از دیروز باید جنجال به پا شود؟ چه بر سر ما آمده است؟ آیا ما آمریکایی شده‌ایم؟ من با این موضوع موافق نیستم. [...] ما در فرانسه آدم‌های زیادی داریم که چیزهایی برای نقد کردن داریم و هنوز در زندگی سیاسی، اجتماعی یا اقتصادی حضور دارند. ما آن‌ها را زندانی نکردیم و جنجال به پا نکردیم. حتی قربانی هم از این داستان خسته شده است! اینکه فقط امروز به دلیل رئیس جوایز سزار بودن او جنجال به پا کنیم، منطقی نیست.» پولانسکی بعدها پس از واکنش‌های شدید، که شامل یک جمع‌آوری امضا با ۶۱٬۰۰۰ نام و فراخوان‌هایی برای تحریم مراسم بود، از ریاست بر جوایز سزار انصراف داد.