داریو مورنو

دیوید آروگته (۳ آوریل ۱۹۲۱ – ۱ دسامبر ۱۹۶۸) که عموماً با نام هنری داریو مورنو شناخته می‌شود، خواننده چندزبانه یهودی-ترکی، آهنگساز، ترانه‌سرا و گیتاریست ماهری بود. او در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ به شهرت رسید و دوران حرفه‌ای درخشان خود را که شامل فعالیت در فیلم‌ها نیز می‌شد، در فرانسه سپری کرد. او با ترانه‌ی «بریتگی باردو» در سال ۱۹۶۱ مشهور شد.

داریو مورنو در یک خانواده بزرگ یهودی متولد شد. او در اوایل کودکی یتیم شد؛ زمانی که پدرش که در ایستگاه قطار آیدین کار می‌کرد، در شرایطی تراژیک به ضرب گلوله کشته شد. او توسط مادرش در یتیم‌خانه سفاردی ازمیر (نیدو د گروفانوس) گذاشته شد و تا چهار سالگی در آنجا ماند.

او پس از گذراندن تحصیلات ابتدایی در مراکز آموزشی یهودی در ازمیر، در اوایل جوانی مشاغل پراکنده‌ای داشت. او برای ادامه تحصیل خود تلاش بسیاری می‌کرد و همزمان برای امرار معاش کار می‌کرد. او کار خود را به عنوان پادو در دفتر حقوقی وکلای برجسته شهر آغاز کرد و در نهایت آموزش دید تا در آن دفتر به عنوان کارمند مشغول به کار شود. او شب‌ها در کتابخانه مرکزی ازمیر به مطالعه زبان فرانسوی می‌پرداخت. او همچنین با گیتاری که از سر تصادف به دستش افتاده بود، نواختن گیتار را یاد گرفت که عمدتاً به صورت خودآموز و با آموزش‌های گاه‌وبی‌گاه آشنایان بود.

او آواز خواندن را به عنوان شغل دوم خود در جشن‌های بار میتزوا آغاز کرد. در اوایل دهه بیست زندگی‌اش، او به خواننده‌ای شناخته‌شده در ازمیر، به ویژه در میان جامعه یهودی، تبدیل شده بود. در طول دوران خدمت سربازی در ارتش ترکیه، او به عنوان خواننده در اقامتگاه افسران در پادگان‌های مختلف مشغول به کار شد و بیشتر بر موسیقی تمرکز کرد. اولین اجرای موسیقی کاملاً حرفه‌ای او بلافاصله پس از ترخیص از ارتش در زادگاهش آغاز شد که از طریق آشنایی‌هایی که در دوران ارتش پیدا کرده بود، ترتیب داده شده بود. وقتی از طریق موسیقی شروع به درآمدزایی کرد، به محله مرفه یهودی‌نشین کاراتاش و به خانه‌ای در خیابانی که به ساختمان تاریخی آسانسور (یکی از نشانه‌های شهر که معنای تحت‌اللفظی آن «آسانسور» است و مردم برای رفتن به بخش بالای محله که با تنگه ساحلی با شیبی تند از بقیه جدا شده، از یک آسانسور واقعی استفاده می‌کنند) منتهی می‌شود، نقل مکان کرد. امروزه این خیابان به یاد او «خیابان داریو مورنو» نامیده می‌شود.

داریو مورنو که شخصیتی بسیار پرجنب‌وجوش داشت، بر اثر حمله قلبی ناشی از بحثی که با یکی از کارکنان گیت فرودگاه آتاتورک داشت، درگذشت. او در مسیر پرواز خود به مقصد پاریس برای یک کنسرت، کمی از پروازش عقب مانده بود. او همچنین قصد داشت در اولین «شب ترکی» که قرار بود در پاریس برگزار شود، شرکت کند. تصمیم انحصاری کارکنان گیت فرودگاه برای اجازه ندادن به او جهت سوار شدن به هواپیما، منجر به بحثی شدید شد که در نهایت به حمله قلبی مورنو انجامید. او تنها ۴۷ سال داشت. طبق وصیت‌نامه‌اش، او می‌خواست در ازمیر ترکیه دفن شود، اما توسط مادرش، خانم روزا، در هولون اسرائیل به خاک سپرده شد.