ایو مونتان

ایوو لیوی (۱۳ اکتبر ۱۹۲۱ – ۹ نوامبر ۱۹۹۱) که بیشتر با نام ایو مونتان شناخته می‌شد، بازیگر و خواننده فرانسوی متولد ایتالیا بود. گفته می‌شود او یکی از بزرگ‌ترین هنرمندان قرن بیستم فرانسه است.

مونتان با نام ایوو لیوی در استینیانو، دهکده‌ای کوچک در تپه‌های مونسومانوی ترمه در ایتالیا، از پدری به نام جووانی لیوی که تولیدکننده جارو بود، متولد شد. مادر مونتان، جوزپینا سیمونی، کاتولیک متدین بود. این خانواده در پی به قدرت رسیدن بنیتو موسولینیِ فاشیست، در سال ۱۹۲۳ ایتالیا را به مقصد فرانسه ترک کردند. او در مارسی بزرگ شد و در جوانی در آرایشگاه خواهرش و بعدها در اسکله‌ها کار می‌کرد. او فعالیت خود را در دنیای نمایش به عنوان خواننده موسیقی هال آغاز کرد. در سال ۱۹۴۴، او در پاریس توسط ادیت پیاف کشف شد؛ پیاف او را بخشی از نمایش خود کرد.

مونتان به عنوان خواننده و بازیگر به شهرت جهانی رسید و در فیلم‌های بسیاری بازی کرد. او برای ترانه‌های سبک کرونر شناخته شده است که آهنگ‌های مرتبط با پاریس در میان آن‌ها بلافاصله به آثار کلاسیک تبدیل شدند. او یکی از مشهورترین اجراکنندگان در سالن موسیقی پاریس اولیمپیا متعلق به برونو کوکاتریکس بود و با نوازندگانی از جمله دی دی دوپرا در تورهای اجرا همراهی می‌کرد. در اکتبر ۱۹۴۷، او ترانه «آیا من چه گفته‌ام؟» (آهنگ از هنری بتی و ترانه از ادیت پیاف) را در تئاتر دو لستوال اجرا کرد. بتی از او خواست ترانه «این خیلی خوب است» را نیز بخواند اما مونتان نپذیرفت. در پی موفقیت ضبط این آهنگ توسط سور اتین در سال ۱۹۴۸، او تصمیم گرفت آن را ضبط کند. مونتان در اتحاد جماهیر شوروی و اروپای شرقی نیز بسیار محبوب بود و در سال‌های ۱۹۵۶-۵۷ در آنجا تور کنسرت داشت.

مونتان در طول دوران حرفه‌ای خود، هم در فیلم‌های سینمایی آمریکایی و هم در برادوی بازی کرد. او در سال ۱۹۸۰ برای فیلم «من همان‌طور که ایکار هستم» نامزد دریافت جایزه سزار بهترین بازیگر مرد شد و در سال ۱۹۸۴ نیز دوباره برای فیلم «پسر!» نامزد شد. در سال ۱۹۸۶، پس از آنکه قدرت جذب تماشاگر او در سطح بین‌المللی به شدت کاهش یافته بود، مونتانِ ۶۵ ساله یکی از ماندگارترین اجراهای خود را در نقش عموی حیله‌گر در فیلم «ژان دو فلورت» با بازی مشترک ژرار دپاردیو، و فیلم «مانون در چشمه‌ها» (هر دو در سال ۱۹۸۶) با بازی مشترک امانوئل برت، ارائه کرد. این فیلم موفقیت انتقادی جهانی شد و جایگاه مونتان را در ایالات متحده احیا کرد، جایی که او در برنامه «لِیت نایت ویت دیوید لترمن» ظاهر شد.

او در سال ۱۹۵۱ با سیمون سیگنوره ازدواج کرد و آن‌ها در طول دوران حرفه‌ای‌شان در چندین فیلم با هم هم‌بازی شدند. طبق تمام روایت‌ها، این ازدواج نسبتاً آرام بود و تا زمان مرگ سیمون در سال ۱۹۸۵ ادامه داشت، هرچند مونتان روابط پر سر و صدای متعددی داشت، به‌ویژه با مریلین مونرو، بازیگر آمریکایی که با او در یکی از آخرین فیلم‌هایش به نام «بیا عشق‌بازی کنیم» هم‌بازی شد. او پدرخوانده کاترین آلگرت، دختر سیمون از ازدواج قبلی او بود.

تنها فرزند مونتان، پسری به نام والنتین، از همسر دومش کارول آمیل (زاده ۱۹۶۰)، در سال ۱۹۸۸ متولد شد. در یک دعوای حقوقی مربوط به انتساب پدر، که در سراسر فرانسه جنجال به پا کرد، زن دیگری مونتان را متهم کرد که پدر دخترش است و به دادگاه رفت تا نمونه‌ای از دی‌ان‌ای او را دریافت کند. مونتان مخالفت کرد، اما آن زن حتی پس از مرگ او نیز پافشاری کرد. در حکمی قضایی که تیتر اول اخبار جهان شد، زن حق داشت حکم به باز کردن قبر مونتان و نمونه‌برداری از او را بگیرد. نتایج نشان داد که او پدر بیولوژیکی آن دختر نیست.

او در طول دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ از جنبش‌های چپ‌گرا حمایت می‌کرد و در جشنواره‌ها و نشست‌های کمونیستی شرکت می‌کرد.