خولیو کورتاسار

خولیو فلورنسیو کورتاسار (۲۶ اوت ۱۹۱۴ – ۱۲ فوریه ۱۹۸۴) رمان‌نویس، داستان‌نویس، جستارنویس و مترجم آرژانتینی-فرانسوی بود. کورتاسار که به‌عنوان یکی از بنیان‌گذاران «انفجار ادبیات آمریکای لاتین» شناخته می‌شود، بر نسل کامل نویسندگان و خوانندگان اسپانیایی‌زبان در آمریکا و اروپا تأثیر گذاشت.

او یکی از نوآورترین و اصیل‌ترین نویسندگان زمان خود محسوب می‌شود؛ استاد تاریخ، نثر شاعرانه و به‌طور کلی داستان کوتاه، و خالق رمان‌های مهمی که با شکستن قالب‌های کلاسیک از طریق روایت‌هایی که از خطی بودن زمان فراتر می‌رفتند، راه جدیدی را برای خلق ادبیات در جهان اسپانیایی‌زبان گشود.

او دوران کودکی، نوجوانی و آغاز بلوغ خود را در آرژانتین و پس از دهه ۱۹۵۰ در اروپا گذراند. او در ایتالیا، اسپانیا و سوئیس زندگی کرد. در سال ۱۹۵۱، او به‌مدت بیش از سه دهه در فرانسه ساکن شد و برخی از آثار خود را در آنجا نوشت.

خولیو کورتاسار در ۲۶ اوت ۱۹۱۴ در ایکسل، از شهرداری‌های بروکسل در بلژیک، زاده شد. به گفته میگل هرائس، زندگی‌نامه‌نویس، والدین او، خولیو خوزه کورتاسار و ماریا هرمینیا دسکوت، شهروند آرژانتین بودند و پدرش به سرویس دیپلماتیک آرژانتین در بلژیک وابسته بود.

در زمان تولد کورتاسار، بلژیک توسط نیروهای آلمانی قیصر ویلهلم دوم اشغال شده بود. پس از ورود نیروهای آلمانی به بلژیک، کورتاسار و خانواده‌اش به زوریخ نقل مکان کردند، جایی که والدین ماریا هرمینیا، ویکتوریا گابل و لویی دسکوت (یک شهروند فرانسوی)، در قلمروی بی‌طرف منتظر بودند. این خانواده دو سال بعدی را در سوئیس گذراندند، ابتدا در زوریخ و سپس در ژنو، پیش از آنکه برای مدت کوتاهی به بارسلونا بروند. خانواده کورتاسار تا پایان سال ۱۹۱۹ در حومه بوئنوس‌آیرس ساکن شدند.

پدر کورتاسار زمانی که خولیو شش ساله بود خانواده را ترک کرد و خانواده دیگر با او تماسی نداشتند. کورتاسار بیشتر دوران کودکی خود را در بانفیلد، از حومه‌های جنوب بوئنوس‌آیرس، در کنار مادر و خواهر کوچک‌ترش گذراند. خانه در بانفیلد، با آن حیاط پشتی، منبع الهام برخی از داستان‌های او بود. با این حال، او در نامه‌ای به گراسیلا ام. د سولآ در ۴ دسامبر ۱۹۶۳، این دوره از زندگی خود را «پر از خدمت، حساسیت بیش از حد و غم‌های وحشتناک و مکرر» توصیف کرد. او کودکی بیمار بود و بخش زیادی از دوران کودکی خود را در تختخواب و در حال مطالعه سپری کرد. مادرش که به چندین زبان صحبت می‌کرد و خود خواننده‌ای بزرگ بود، پسرش را با آثار ژول ورن آشنا کرد؛ کسی که کورتاسار تا پایان عمر تحسینش می‌کرد. او در مجله پلورال (شماره ۴۴، مکزیکوسیتی، مه ۱۹۷۵) نوشت: «من دوران کودکی خود را در هاله‌ای پر از غول‌ها و الف‌ها گذراندم، با حسی از فضا و زمان که با بقیه متفاوت بود».