آلان ادوال

یوهان آلان ادوال (۲۵ اوت ۱۹۲۴ – ۷ فوریه ۱۹۹۷) بازیگر، کارگردان، نویسنده، آهنگساز و خواننده سوئدی بود که در خارج از سوئد بیشتر به خاطر نقش‌های کوتاهی که در برخی از فیلم‌های اینگمار برگمان، مانند فانی و الکساندر (۱۹۸۲)، ایفا کرد، شناخته می‌شد. او بیشترین مخاطبان خود را در کشورهای اسکاندیناوی به دلیل بازی در نقش شخصیت‌های دوست‌داشتنی در چندین اقتباس سینمایی و تلویزیونی از داستان‌های کودکان نوشته آسترید لیندگرن یافت. او از سال ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۲ در آکادمی آموزش دراماتیک سلطنتی استکهلم تحصیل کرد. او در طول دوران طولانی فعالیت حرفه‌ای خود در بیش از ۴۰۰ اثر حضور داشت. در دهمین دوره جوایز گلدباگه در سال ۱۹۷۴، او برای نقش آنتون اسونسون، پدر تندخوی امیل در فیلم امیل و خوک کوچک، برنده جایزه بهترین بازیگر مرد شد.

فیلم آکه و دنیای او ساخته سال ۱۹۸۴ او، به چهاردهمین جشنواره بین‌المللی فیلم مسکو فرستاده شد.

او در ترانه‌هایی که خودش می‌نوشت، مکرراً به بی‌عدالتی‌های جامعه می‌تاخت. موسیقی او مشابه موسیقی فولکلور است و اغلب از ویولن و آکاردئون استفاده می‌کند. او در سال ۲۰۰۶، پس از مرگ خود، برنده جایزه گرمی سوئد شد.

ادوال همچنین مالک تئاتری به نام تاتر برونسگاتن فیورا در استکهلم بود که آن را در سال ۱۹۸۶ خرید و تا زمان مرگش در سال ۱۹۹۷ بر اثر سرطان پروستات، اداره کرد (این تئاتر اکنون توسط مارتینا مونتلیوس، دختر کریستینا لوگن، مدیریت می‌شود). او پدر ماتیاس ادوال عکاس و مانس ادوال (۱۹۶۰–۲۰۱۶) کارگردان تئاتر، بازیگر و نوازنده بود. همکار بازیگری او، ارلاند یوسفسن، پس از مرگ او در روزنامه اکسپرسن درباره او نوشت: «او عجیب بود. اما لعنتی، او موفق می‌شد به شکلی جهانی، عجیب باشد!»