اسکار وایلد

اسکار فینگال اوفلهرتی ویلز وایلد (۱۶ اکتبر ۱۸۵۴ – ۳۰ نوامبر ۱۹۰۰) نویسنده و شاعر ایرلندی بود. او پس از فعالیت در قالب‌های مختلف ادبی در طول دهه ۱۸۸۰، در اوایل دهه ۱۸۹۰ به یکی از محبوب‌ترین نمایشنامه‌نویسان لندن تبدیل شد. امروزه او با اپیگرام‌ها، نمایشنامه‌ها و سرنوشت تلخ زندان و مرگ زودهنگامش شناخته می‌شود.

والدین وایلد از چهره‌های موفق و روشنفکر دوبلین بودند و پسرشان نیز از همان کودکی نبوغ خود را با تسلط به زبان‌های فرانسوی و آلمانی نشان داد. وایلد تحصیلات دانشگاهی را در رشته مطالعات کلاسیک گذراند؛ او ابتدا در دوبلین و سپس در آکسفورد، توانایی خود را به عنوان یک کلاسیک‌دان برجسته اثبات کرد. او به دلیل مشارکت در مکتب فکری زیبایی‌شناسی (به رهبری دو تن از استادانش، والتر پاتر و جان راسکین) شناخته شد، اگرچه عمیقاً به دین کاتولیک روم علاقه‌مند بود که بعدها پیش از مرگ به آن گروید. پس از فارغ‌التحصیلی، وایلد به لندن مهاجرت کرد و وارد محافل فرهنگی و اجتماعی سطح بالا شد. به عنوان سخنگوی زیبایی‌شناسی، او دست به انواع فعالیت‌های اداری زد: کتابی از اشعار منتشر کرد، در ایالات متحده آمریکا و کانادا درباره «رنسانس جدید انگلیسی در هنر» سخنرانی نمود و سپس به لندن بازگشت تا به صورت حرفه‌ای به روزنامه‌نگاری بپردازد. وایلد که به طنز تند، پوشش چشمگیر و گفتگوی درخشان شهرت داشت، به یکی از معروف‌ترین چهره‌های دوران خود تبدیل شده بود.

در آغاز دهه ۱۸۹۰، او دیدگاه‌های خود را درباره برتری هنر در مجموعه‌ای از گفتگوها و مقالات صیقل داد و مضامین انحطاط، دورویی و زیبایی را در تنها رمان خود، «دورین گری» (۱۸۹۰) گنجاند. فرصت پیاده‌سازی جزئیات زیبایی‌شناختی دقیق و ترکیب آن‌ها با مضامین اجتماعی بزرگ، وایلد را به سمت درام نویسی سوق داد. او «سالومه» (۱۸۹۱) را به زبان فرانسوی در پاریس نوشت اما اجازه اجرا دریافت نکرد. بدون اینکه ناامید شود، وایلد در اوایل دهه ۱۸۹۰ چهار کمدی اجتماعی خلق کرد که او را به یکی از موفق‌ترین نمایشنامه‌نویسان اواخر دوران ویکتوریا در لندن تبدیل نمود.

در اوج شهرت و موفقیت، زمانی که شاهکار او، «اهمیت جدی بودن» (۱۸۹۵)، هنوز در لندن روی صحنه بود، وایلد علیه پدر معشوقه‌اش، لرد آلفرد داگلاس، به جرم افترا اقدام کرد. پس از چندین دادگاه، وایلد به دلیل داشتن روابط با مردان دیگر محکوم و به مدت دو سال به کار اجباری در زندان محکوم شد. در زندان او «دی پرووندیس» (۱۹۰۵) را نوشت، نامه‌ای طولانی که سفر معنوی او را در میان سختی‌ها بازتاب می‌دهد و تضادی تاریک با فلسفه لذت‌طلبی پیشین او ایجاد می‌کند. پس از آزادی، او بلافاصله به فرانسه رفت و هرگز به ایرلند یا بریتانیا بازنگشت. او در آنجا آخرین اثر خود، «بالاد زندان ردینگ» (۱۸۹۸) را نوشت؛ شعری بلند که یادآور ریتم‌های سخت زندگی در زندان است. وایلد در سن چهل و شش سالگی، در پاریس و در فقر درگذشت.