والتر روتمان

والتر روتمان (۲۸ دسامبر ۱۸۸۷ – ۱۵ ژوئیه ۱۹۴۱) کارگردان فیلم آلمانی بود و در کنار هانس ریشتر، ویکینگ اگلینگ و اسکار فیشینگر، از نخستین پیشگامان فیلم تجربی در آلمان به‌شمار می‌رفت. روتمان در فرانکفورت آم ماین متولد شد؛ دوران فعالیت سینمایی او در اوایل دهه ۱۹۲۰ آغاز شد. اولین فیلم‌های کوتاه انتزاعی او، بازی نور: اپوس ۱ (۱۹۲۱) و اپوس ۲ (۱۹۲۳)، تجربه‌هایی با فرم‌های جدید بیان فیلم بودند. روتمان و همکارانش در جنبش آوانگارد، زبان فیلم را به‌عنوان یک رسانه با تکنیک‌های فرمی جدید غنی کردند.

روتمان از مبلغان برجسته هنر و موسیقی آوانگارد بود. آثار انتزاعی اولیه او با وجود اینکه تقریباً هشت سال از ساختشان می‌گذشت، در جشنواره بادن بادن ۱۹۲۹ با استقبال بین‌المللی روبرو شد. روتمان برای خلق جلوه‌های ویژه برای لاته راینیگر، یک دستگاه برش موم را از اسکار فیشینگر اجاره کرد. او همراه با اروین پیسکاتور، روی فیلم ملودی جهان (۱۹۲۹) کار کرد، هرچند که بیشتر با فیلم برلین: سمفونی یک شهر بزرگ (۱۹۲۷) شناخته می‌شود.

در دوران نازی‌ها، او به‌عنوان دستیار کارگردان لنی ریفنشتال در فیلم پیروزی اراده (۱۹۳۵) کار کرد. او در برلین در پی جراحاتی که در جریان فعالیتش در خط مقدم به‌عنوان عکاس جنگ دیده بود، درگذشت.