ژوزف دلتی

ژوزف دلتی (۲۰ آوریل ۱۸۹۴ – ۱۶ آوریل ۱۹۷۸) نویسنده و شاعر فرانسوی قرن بیستم بود.

ژوزف دلتی در مزرعه لا پرادی، از پدری هیزم‌شکن و زغال‌فروش و مادری رها و بی‌قید، زاده شد. ژوزف دلتی چهار سال نخست کودکی خود را در بورِی (ساختمان با سنگ‌های خشک) گویامائو، در ۳۰ کیلومتری جنوب کارکاسون، در وال دو داگنه گذراند. از این کلبه، امروزه تنها تکه‌هایی از دیوارها باقی مانده است که هنگام پیاده‌روی در «مسیر شعر» – که در ورودی آن با هدف بزرگداشت یاد این شاعر نوشته شده «اینجا زمان پیاده می‌گذرد» و توسط ماگالی آرنو، شهردار ویلار-آن-وال و دوستانش ایجاد شده است – همیشه قابل مشاهده است.

در سال ۱۸۹۸، پدر او قطعه‌ای تاکستان را در پیوس (۳۰ کیلومتر جلوتر در نزدیکی لیمو) خریداری کرد. به گفته دلتی، اینجا «دهکده مادری» او در قلب سرزمین بلانکِت دو لیمو بود، «جایی که چشم‌انداز از جنگل تا خورشید و از اکسیتان تا فرانسوی رشد می‌کند». او تا زمان دریافت گواهینامه تحصیلات ابتدایی (۱۹۰۷) در آنجا ماند و سپس به مدرسه سنت-لویی در لیمو رفت. او سپس دانش‌آموز کالج سنت-استانیس (مدرسه کوچک مذهبی) در کارکاسون بود.

انتشار نخستین رمان او، «بر روی رودخانه عشق»، در سال ۱۹۲۲ توجه لویی آراگون و آندره برتون را به خود جلب کرد؛ کسانی که این اثر را «جبرانِ آن همه شیطنت‌های جسمانی» می‌دانستند. دلتی با مجله ادبیات همکاری داشت و در تدوین جزوه «یک جسد» که در پاسخ به خاکسپاری ملی آناتول فرانس (اکتبر ۱۹۲۴) نوشته شده بود، مشارکت کرد. برتون در بیانیه سوررئالیستی خود از او به عنوان یکی از کسانی که «یک عمل سوررئالیسم مطلق» انجام داده‌اند، یاد می‌کند.

در ۲۴ مه ۱۹۲۴، در «مراسم شب کلریج» که در آن گروه سابق سپاه پیاده روسی یک مجلس رقص خیریه برپا کرده بود، یک نمایش مد با لباس‌هایی از سونیا دوانلی، شعری از ژوزف دلتی با عنوان «مُدی که می‌آید» را به تصویر کشید. «ظهور این گروه باعث تشویق جمعیتی شد که برای یک گردهمایی اجتماعی آمده بودند».

انتشار کتاب «ژان دارک» در سال ۱۹۲۵، اثری که برنده جایزه فمینا شد، با وجود جنجال‌های ناشی از دیدگاه ضدپذیرای او نسبت به دختر اورلئانی، باعث طرد شدن او توسط سوررئالیست‌ها و به‌ویژه برتون شد. از نظر برتون، این اثر «یک کثافت بزرگ» بود. دلتی در اولین شماره مجله «انقلاب سوررئالیستی» مشارکت داشت، اما پس از مصاحبه‌ای که در آن اعلام کرد هرگز رؤیا نمی‌بیند، نامه‌ای مبنی بر قطع رابطه از سوی برتون دریافت کرد.

در سال ۱۹۳۱، او به شدت بیمار شد و ادبیات و زندگی پاریسی را به مقصد جنوب فرانسه ترک کرد. در سال ۱۹۳۷، او در توئیلری دو ماسان (در گرابل) نزدیکی مون‌پلیه مستقر شد و تا زمان مرگ، در کنار همسرش کارولین دادلی که خالق مجله روشن نِگر بود، زندگی روستایی-نویسندگی را در پیش گرفت.

او در خلوت اکسیتان خود، دوستی‌های عمیقی با نویسندگان (هنری میلر، ...)، شاعران (فردریک جاکس تمپل، ...)، خوانندگان (شارل ترنه، ژرژ براسنس)، نقاشان (پیر سولاج) و بازیگران (ژان-کلود درو، ...) حفظ کرد. او با انتشار «لا دلتی‌ری» در سال ۱۹۶۸، و با حمایت شخصیت‌هایی چون ژاک شانسل، ژان-لویی بوری، میشل پولاک و ژان-ماری دروت، توانست بخشی از شهرت سال‌های دهه ۱۹۲۰ را بازپس گیرد.

او به همراه همسرش کارولین، در گورستان پیوس دفن شده است.