ناتالی دلون

ناتالی دلون (زاده فرانسین کانوواس، که با نام ناتالی بارتلرمی نیز شناخته می‌شد؛ ۱ اوت ۱۹۴۱ – ۲۱ ژانویه ۲۰۲۱) بازیگر، مدل، کارگردان و نویسنده فرانسوی بود. در دهه ۱۹۶۰، ناتالی یکی از زیباترین زنان جهان محسوب می‌شد و در دهه ۱۹۷۰، او به عنوان یک چهره‌ی سرشناس و محبوب فرانسوی شناخته می‌شد. او برای نخستین نقش بازیگری خود که در فیلم نوآر «سامورایی» به کارگردانی ژان-پی‌یر ملویل (۱۹۶۷) در مقابل همسرش، آلن دلونِ بازیگر، ظاهر شد، بسیار شناخته شده است. او در ۳۰ فیلم بازی کرد و دو فیلم را نیز کارگردانی نمود. ناتالی همچنین به‌عنوان الهام‌بخش گروه رولینگ استونز شناخته می‌شود.

فرانسین کانوواس در ۱ اوت ۱۹۴۱ در وجده، که در آن زمان تحت‌الحمایه فرانسه در مراکش بود، از خانواده‌ای فرانسوی با اصالت اسپانیایی متولد شد. او دختر لویی کانوواس (۱۹۱۵–۲۰۰۳)، اهل اوران (الجزایر) و مدیر یک شرکت حمل‌ونقل در مراکش بود که در سال ۱۹۴۲ وقتی ناتالی ۸ ماهه بود، خانواده را ترک کرد، و آنتوانت رودریگز که اهل ملیا بود. ناتالی یک خواهر به نام لویی‌ت و یک برادر داشت.

در سال ۱۹۵۷، ناتالی با یک سرباز وظیفه از شمال فرانسه به نام گی بارتلرمی که بعدها افسر امضاکننده شرکت اومنیوم ماروکَن داسورانس شد، ازدواج کرد. آن‌ها در مراکش زندگی کردند و دختری به نام ناتالی بارتلرمی داشتند. این ازدواج در سال ۱۹۶۰ پایان یافت و سال بعد او به پاریس نقل مکان کرد. طلاق آن‌ها در جولای ۱۹۶۴ صادر شد.

در اوت ۱۹۶۲، ناتالی با آلن دلونِ بازیگر فرانسوی در نیو جیمی، یک باشگاه شبانه در پاریس، ملاقات کرد و همان شب رابطه مخفیانه‌ای را آغاز کردند که یک سال طول کشید. در مه ۱۹۶۳، ناتالی دلون را در محل فیلمبرداری فیلم جدید او، «لاله سیاه»، همراهی کرد. این زوج در آوریل ۱۹۶۴ نامزد کردند و در ۱۳ اوت ۱۹۶۴ در لوآر-ا-شر با هم ازدواج کردند. پسر آن‌ها، آنتونی دلون، در ۳۰ سپتامبر ۱۹۶۴ در مرکز پزشکی سدارز-ساینای در لس‌آنجلس متولد شد. آن‌ها یکی از جذاب‌ترین و مشهورترین زوج‌های دهه ۱۹۶۰ بودند. در ژوئن ۱۹۶۸، ناتالی و دلون از هم جدا شدند. این زوج بعدها در ۱۴ فوریه ۱۹۶۹ طلاق گرفتند. آن‌ها در دو فیلم با هم همکاری کردند: «سامورایی» در دوران ازدواجشان، و «آرام‌تر، ای پایین‌دست‌ها» پس از طلاقشان.

در طول دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، او با افرادی چون بابی کیز، مارک پورل، ادی فیشر، رنو ورلی، لویی مال و فرانکو نرو، در میان دیگران، در رابطه بود. بزرگ‌ترین عشق او کریس بلک‌ول بود که ۱۵ سال (۱۹۷۸–۱۹۹۳) با او در رابطه بود.

در طول دهه ۱۹۶۰، ناتالی دلون یک مدل بود. او توسط عکاسان برجسته فرانسوی و خارجی برای مجلات مشهوری همچون ووگ مورد عکاسی قرار می‌گرفت.

در سال ۱۹۶۷، ناتالی به بازیگری سینما پرداخت و در فیلم «سامورایی» به کارگردانی ژان-پی‌یر ملویل در مقابل همسرش ایفای نقش کرد که به یک فیلم پرفروش تبدیل شد. برتر گیارد در نشریه لو فیگارو درباره بازی دلون‌ها می‌نویسد که زن و شوهر هر دو تقریباً ساکت هستند اما «نگاه‌های آن‌ها که مملو از معناست، برای هیجان‌زده کردن دوربین کافی است» و کارگردان از تصویرسازی آن‌ها «یک زوج افسانه‌ای در هنر هفتم» را استخراج می‌کند.