فارا فاست

فارا لنی فاست (۲ فوریه ۱۹۴۷ – ۲۵ ژوئن ۲۰۰۹) بازیگر، مدل مد و هنرمند تجسمی آمریکایی بود. فاست که چهار بار نامزد جایزه امی پرایم‌تایم و شش بار نامزد جایزه گلدن گلوب شده بود، با ایفای نقش اصلی در فصل اول سریال تلویزیونی فرشته‌های چارلی (۱۹۷۶–۱۹۷۷) به شهرت بین‌المللی رسید.

فاست دوران حرفه‌ای خود را در دهه ۱۹۶۰ با حضور در تبلیغات تجاری و نقش‌های مهمان در تلویزیون آغاز کرد. او در طول دهه ۱۹۷۰ در سریال‌های تلویزیونی متعددی ظاهر شد، از جمله نقش‌های تکرار شونده در هری او (۱۹۷۴–۱۹۷۶) و مرد شش میلیون دلاری (۱۹۷۴–۱۹۷۸) در کنار همسر وقتش، ستاره فیلم و تلویزیون لی مِیجرز. پوستر نمادین او در مایوی قرمز، در اولین سال انتشار خود شش میلیون نسخه فروخت. نقش تحول‌آفرین فاست، نقش کارآگاه خصوصی جیل مونرو در فرشته‌های چارلی بود که کیت جکسون و جاکلین اسمیت نیز در آن هم‌بازی بودند. این سریال هر سه بازیگر را به ستاره‌ای تبدیل کرد. فاست پس از حضور در فصل اول سریال در سال ۱۹۷۶، تصمیم گرفت فرشته‌های چارلی را ترک کند. او بعدها در قالب بازیگر مهمان در شش قسمت از فصل‌های سوم و چهارم سریال (۱۹۷۸–۱۹۸۰) بازگشت. فاست برای فعالیت خود در فرشته‌های چارلی، اولین نامزدی گلدن گلوب خود را دریافت کرد.

در سال ۱۹۸۳، فاست برای بازی در نمایشنامه آف-برادوی اکسترمیتیز مورد تحسین قرار گرفت. او متعاقباً برای نسخه سینمایی سال ۱۹۸۶ این اثر انتخاب شد و نامزد جایزه گلدن گلوب شد. او همچنین برای نقش همسری مورد ضرب و شتم در تخت سوزان (۱۹۸۴) و برای ایفای نقش دیان داونز، قاتل واقعی، در قربانی‌های کوچک (۱۹۸۹) نامزد جایزه امی شد. فعالیت‌های تلویزیونی او در دهه ۱۹۸۰، چهار بار نامزدی دیگر گلدن گلوب را برای او به ارمغان آورد. اگرچه فاست پس از حضور پراکنده در برنامه نمایش تاخیر با دیوید لترمن در سال ۱۹۹۷ با اخبار منفی روبه‌رو شد، اما در همان سال برای نقش‌آفرینی در فیلم رسول (۱۹۹۷) در کنار رابرت دووال، نقدهای بسیار مثبتی دریافت کرد. او در قرن بیست و یکم نیز به بازیگری در تلویزیون ادامه داد و نقش‌های تکرارشونده‌ای در کمدی موقعیت اسپین سیتی (۲۰۰۱) و درام نگهبان (۲۰۰۲–۲۰۰۳) ایفا کرد. او برای نقش اخیر خود، سومین نامزدی امی را دریافت کرد. از آثار سینمایی فاست می‌توان به عشق چیز خنده‌داری است (۱۹۶۹)، مایرا برکینریج (۱۹۷۰)، فرار لوگان (۱۹۷۶)، آفتاب‌سوختگی (۱۹۷۹)، ساترن ۳ (۱۹۸۰)، مسیر کاننبال (۱۹۸۱)، اکسترمیتیز (۱۹۸۶)، رسول (۱۹۹۷) و دکتر تی و زنان (۲۰۰۰) اشاره کرد.

تشخیص سرطان مقعد برای فاست در سال ۲۰۰۶ اعلام شد و او سه سال بعد در سن ۶۲ سالگی درگذشت. مستند سال ۲۰۰۹ ان‌بی‌سی به نام داستان فارا، نبرد او با این بیماری را روایت کرد. او پس از مرگ، برای فعالیت خود به عنوان تهیه‌کننده در داستان فارا، چهارمین نامزدی امی خود را دریافت کرد.