مارگارت لاکوود

مارگارت لاکوود، CBE (۱۵ سپتامبر ۱۹۱۶ – ۱۵ ژوئیه ۱۹۹۰)، بازیگر انگلیسی بود که به‌خاطر بازی در فیلم «بانوی شرور» محصول سال ۱۹۴۵ شرکت گینزبرو مشهور شد.

مارگارت مری لاکوود دی در کراچی، هند بریتانیا (کراچی کنونی، پاکستان)، از ازدواج یک مدیر انگلیسیِ یک شرکت راه‌آهن و همسر اسکاتلندی او به دنیا آمد. خانواده لاکوود زمانی که او کودک بود همراه با برادرش به بریتانیا بازگشتند. او در مدرسه دخترانه سیدنهام و سپس در مدرسه‌ای دخترانه در کنزینگتون لندن تحصیل کرد.

او مطالعه برای تئاتر را از سن کم در ایتالیا کانتینتی آغاز کرد و نخستین حضور خود را در سال ۱۹۲۸ در سن ۱۲ سالگی در هولبورن امپایر تجربه کرد، جایی که نقش یک پری را در «رویای شب نیمه‌تاب» بازی کرد. در دسامبر سال بعد، او در پانتومیم «بچه‌های در جنگل» در تئاتر اسکالا ظاهر شد. در سال ۱۹۳۲، او در نمایش «کوالکید» در تئاتر رویال درودری لین بازی کرد.

لاکوود سپس در آکادمی سلطنتی هنر دراماتیک در لندن آموزش دید، جایی که توسط یک استعدادیاب دیده شد و قراردادی امضا کرد. در ژوئن ۱۹۳۴، او نقش میرتل را در «خانه‌ای در آتش» در تئاتر کوئین بازی کرد و در ۲۲ اوت ۱۹۳۴، در اولین اجرای نمایش «امور خانوادگی» اثر گرترود جنینگ در تئاتر امباسی‌درز، نقش مارگارت همیلتون را ایفا کرد؛ در ژانویه ۱۹۳۶ نقش هلن فربر را در «بازپرداخت» در تئاتر آرتس؛ نقش تریکسی درو را در نمایش «دوشیزه اسمیت» اثر هنری برنارد در تئاتر دوک آو یورک در ژوئیه ۱۹۳۶؛ و در ژوئیه ۱۹۳۷ بازگشت به تئاتر کوئین با نقش آن هارلو در «لغزش آن» داشت.

لاکوود در سال ۱۹۳۴ وارد سینما شد و در سال ۱۹۳۵ در نسخه سینمایی «لورنا دون» ظاهر شد. او در سال ۱۹۳۸ در موفق‌ترین فیلم خود، یعنی «بانوی ناپدید می‌شود» ساخته آلفرد هیچکاک، بازی کرد که در آن برای اولین بار در کنار مایکل ردگریو دیده شد. در سال ۱۹۴۰، او نقش جنی سانلی، همسر خودمحور و بی‌خیال شخصیت مایکل ردگریو را در «ستاره‌ها به پایین نگاه می‌کنند» بازی کرد. در اوایل دهه ۱۹۴۰، لاکوود تصویر سینمایی خود را تغییر داد تا نقش زنان شرور را در فیلم‌های معاصر و تاریخی ایفا کند و به موفق‌ترین بازیگر فیلم‌های بریتانیایی در آن دوره تبدیل شد. بزرگ‌ترین موفقیت او ایفای نقش اصلی در «بانوی شرور» (۱۹۴۵) بود؛ فیلمی که در زمان خود بحث‌برانگیز بود و شهرت قابل توجهی برای او به ارمغان آورد. در سال ۱۹۴۶، لاکوود جایزه نخست جوایز ملی فیلم دیلی میل را به عنوان محبوب‌ترین بازیگر زن فیلم‌های بریتانیایی دریافت کرد.

او در سال ۱۹۴۹ با تور ملی رکوردشکن نمایش «زندگی‌های خصوصی» اثر نوئل کاوارد به صحنه تئاتر بازگشت و همچنین نقش الیزا دولیتل را در «پیگمالیون» در جشنواره ادینبرو در سال ۱۹۵۱، و نقش اصلی «پتر پن» را در سال‌های ۱۹۴۹، ۱۹۵۰ و ۱۹۵۷ (در مورد اخیر همراه با دخترش در نقش وندی) بازی کرد. از دیگر موفقیت‌های طولانی‌مدت او در وست‌اند می‌توان به تولید ستاره‌محور «یک شوهر ایده‌آل» اثر وایلد (۱۹۶۵/۶۶، که در آن نقش خانم چِولی شرور را بازی کرد)، «لیدی فردریک» اثر سامرست مگو (۱۹۷۰)، «ارزش‌های نسبی» (بازسازی اثر نوئل کاوارد، ۱۹۷۳) و فیلم‌های مهیج «تار عنکبوت» (۱۹۵۵، نوشته آگاتا کریستی برای او)، «نشانه قتل» (۱۹۶۲) و «تیغ دو لبه» (۱۹۷۵) اشاره کرد.

در سال ۱۹۶۹، او نقش وکیل جولیا استنفورد را در نمایش تلویزیونی «عدالت یک زن است» بازی کرد. این اثر الهام‌بخش سریال تلویزیونی «عدالت» از شبکه تلویزیون یورکشایر شد که سه فصل (۳۹ قسمت) از سال ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۴ پخش شد و شریک زندگی واقعی او، جان استون را در نقش دوست‌پسار خیالی، دکتر ایان مودی، در خود داشت. نقش پرجنب‌وجوش هریت پیترسون، جایزه بهترین بازیگر زن را از تی‌وی تایمز (۱۹۷۱) و سان (۱۹۷۳) برای لاکوود به ارمغان آورد. آخرین حضور حرفه‌ای او نقش ملکه الکساندرا در نمایش تئاتر «مادرعزیز» اثر رویس رایتون (تئاتر امباسی‌درز، ۱۹۸۰) بود. او در افتخارات سال نو ۱۹۸۱ به نشان CBE نائل شد.

مارگارت لاکوود با روپرت لیون ازدواج کرده و از او طلاق گرفته بود. او سال‌های پایانی عمر خود را در انزوا گذراند و در سن ۷۳ سالگی بر اثر سیروز کبدی، در بیمارستان کرومول در کنزینگتون لندن درگذشت. پیکر او در کرماتوریوم پاتنی ویل سوزانده شد. او از دخترش، جولیا کلارک بازیگر (با نام مارگارت جولیا لیون، زاده ۱۹۴۱) به‌جا گذاشت.