کاترینا بوراتو

کاترینا بوراتو (۱۵ مارس ۱۹۱۵ – ۱۴ سپتامبر ۲۰۱۰) بازیگر فیلم ایتالیایی بود. او بین سال‌های ۱۹۳۶ تا ۱۹۹۳ در ۵۰ فیلم ظاهر شد.

بوراتو که در تورین متولد شده بود، با هدف خواننده شدن در لیسه موسیقی زادگاهش تحصیل کرد؛ او که توسط گوئیدو برینیونه مورد توجه قرار گرفت، اولین حضور خود را در فیلم زنده بودن در کنار تیتو اسکیپا تجربه کرد. به لطف موفقیت این فیلم، او بلافاصله به ستاره ژانر تلفونی بیانکی تبدیل شد و همچنین قراردادی هفت‌ساله با مترو-گلدمن-ماییر امضا کرد که در نهایت به دلیل جنگ جهانی دوم فسخ شد.

در سال ۱۹۴۳، بوراتو دو برادر خود، رناتو پارتیزان و فیلیبرتو سرباز را که در قتل‌عام لشکر اکویی کشته شدند، از دست داد. در سال ۱۹۴۴، او با پزشکی به نام آرماندو سراتو ازدواج کرد که از او دو فرزند داشت. او به جز یک فیلم در سال ۱۹۵۱، تقریباً به مدت بیست سال از دنیای نمایش کناره‌گیری کرد تا اینکه پذیرفت دو نقش کلیدی در ۸ونیم و ژولیت ارواح ساخته فدریکو فلینی بازی کند؛ فلینی که او را در صحنه فیلم فروشنده و بانوی، جایی که نویسنده فیلم بود، می‌شناخت. از نیمه دوم دهه ۱۹۶۰، بوراتو با نظمی نسبی حضور در فیلم‌ها را از سر گرفت و از اواخر دهه ۱۹۷۰ نیز در تلویزیون بسیار فعال شد و در ده‌ها سریال تلویزیونی به ایفای نقش پرداخت.