ریک جیمز

جیمز آمبروز جانسون جونیور (۱ فوریه ۱۹۴۸ – ۶ اوت ۲۰۰۴)، که بیشتر با نام هنری ریک جیمز شناخته می‌شود، خواننده، ترانه‌سرا و تهیه‌کننده موسیقی آمریکایی بود. ریک جیمز که در بافالو، نیویورک متولد و بزرگ شده بود، فعالیت موسیقی خود را در دوران نوجوانی آغاز کرد. او پیش از ورود به ذخیره نیروی دریایی ایالات متحده برای جلوگیری از اعزام اجباری به ارتش، در گروه‌های مختلفی فعالیت داشت. در سال ۱۹۶۴، جیمز به تورنتو در کانادا نقل مکان کرد و در آنجا گروه راک د ماین‌بردز را تأسیس کرد؛ گروهی که در نهایت در سال ۱۹۶۶ با کمپانی موتاون رکوردز قرارداد ضبط موسیقی امضا کرد. فعالیت جیمز با این گروه پس از آنکه مقامات نظامی محل استقرار او را پیدا کردند و در نهایت او را به اتهام فرار از خدمت محکوم کردند، متوقف شد. او چندین ماه را در زندان سپری کرد. پس از آزادی، جیمز به کالیفرنیا نقل مکان کرد و در اواخر دهه ۱۹۶۰ و اوایل دهه ۱۹۷۰ گروه‌های مختلفی در سبک راک و فانک را تشکیل داد.

پس از تشکیل گروه محلی و محبوب استون سیتی بند در زادگاهش بافالو در سال ۱۹۷۷، جیمز سرانجام پس از بستن قرارداد با گوردی رکوردز (از زیرمجموعه‌های موتاون)، به عنوان یک هنرمند ضبط موسیقی به موفقیت دست یافت و در سال ۱۹۷۸ آلبوم «بیا و بگیرش!» را منتشر کرد که آهنگ‌های پرطرفداری همچون «تو و من» و «مری جین» را پدید آورد. در سال ۱۹۸۱، جیمز موفق‌ترین آلبوم خود یعنی «آهنگ‌های خیابانی» را منتشر کرد که شامل ترانه‌های جریان‌ساز دوران حرفه‌ای او مانند «آن را به من بده عزیزم» و «سوپر فریک» بود؛ آهنگ اخیر با ترکیب عناصری از فانک، دیسکو، راک و نیو ویو، به بزرگ‌ترین تک‌آهنگ او تبدیل شد که از سبک‌های مختلف عبور کرد. جیمز همچنین به خاطر بالادهای پرکشش خود مانند «آتش و اشتیاق» و «چشمان آبنوسی» شناخته می‌شد. او همچنین فعالیت حرفه‌ای موفقی نیز به عنوان ترانه‌سرا و تهیه‌کننده برای هنرمندان دیگر، از جمله تینا ماری، مری جین گرلز، تمپتیشنز، ادی مورفی و اسموکی رابینسون داشت.

اوج موفقیت جریان اصلی جیمز با انتشار آلبوم «درخشش» در سال ۱۹۸۵ و حضور او در سریال تلویزیونی محبوب «تیم ای» رقم خورد. آثار بعدی او پس از انتشار موفقیت‌آمیز آثار پیشین، از نظر فروش با ناکامی روبرو شدند. مک همر، رپر معروف، از آهنگ «سوپر فریک» برای آهنگ درخشان خود در سال ۱۹۹۰ یعنی «تو نمی‌توانی لمس این را» استفاده کرد که در سی و سومین مراسم سالانه گرمی در سال ۱۹۹۱ برنده‌ی جایزه بهترین آهنگ آراندبی شد. جیمز تنها جایزه گرمی خود را برای آهنگسازی این اثر دریافت کرد. تا اوایل دهه ۱۹۹۰، فعالیت حرفه‌ای جیمز به دلیل اعتیاد به مواد مخدر مختل شد و او درگیر مسائل حقوقی شد. در سال ۱۹۹۳، او به دلیل دو مورد جداگانه آدم‌ربایی و حمله به دو زن مختلف در حالی که تحت تأثیر کراک بود، محکوم شد که منجر به حبس سه ساله در زندان ایالتی فولسوم شد. او در سال ۱۹۹۶ با آزادی مشروط آزاد شد. مشکلات سلامتی او پس از سکته مغزی خفیف در جریان یک کنسرت در سال ۱۹۹۸، بار دیگر فعالیت حرفه‌ای او را متوقف کرد و او بازنشستگی نیمه‌اجباری خود را اعلام نمود.

در سال ۲۰۰۴، جیمز پس از حضور در یکی از قسمت‌های برنامه شاپل، دوباره مورد توجه فرهنگ عامه قرار گرفت. این بخش شامل یک نمایش طنز به سبک داستان‌های واقعی هالیوود چارلی مورفی بود که سبک زندگی پرهیجان جیمز در دهه ۱۹۸۰ را به مسخره می‌گرفت. این اتفاق باعث تجدید علاقه به موسیقی او شد و در همان سال، او دوباره به اجرای کنسرت‌های زنده بازگشت. او در اواخر همان سال بر اثر نارسایی قلبی در سن ۵۶ سالگی درگذشت.