هنری کاستر

هنری کاستر (متولد ۱ مه ۱۹۰۵ – ۲۱ سپتامبر ۱۹۸۸)، با نام اصلی هرمان کاستریتز، کارگردان فیلم متولد آلمان بود که هم در اروپا و هم در هالیوود فعالیت می‌کرد. اگرچه او هرگز برنده اسکار نشد، اما کاستر کارگردانی شش بازیگر مختلف را در اجراهای نامزد اسکار بر عهوا داشت.

در سال ۱۹۳۲، کاستر اولین فیلم خود را در برلین، کمدی تئا رولند، کارگردانی کرد. در میانه‌ی کارگردانی دومین فیلمش، دختر زشت، کاستر که یهودی بود هدف یهودستیزی قرار گرفت و می‌دانست که باید کشور را ترک کند. او آلمان را به مقصد فرانسه ترک کرد، جایی که توسط کارگردان، کورتیس برنهارت، که او نیز فرار کرده بود، دوباره استخدام شد. سرانجام کاستر به بوداپست رفت و در سال ۱۹۳۴ با کاتو کیرالی آشنا شد و با او ازدواج کرد. او در آنجا با جو پاسترناک نیز آشنا شد که نماینده یونیورسال در اروپا بود و سه فیلم برای او کارگردانی کرد. او از طریق دوستش گابریل لوی، در نهایت فیلم صوتی هلندی د کریبه‌بیتر را کارگردانی کرد که در سطح بین‌المللی با نام کراس‌پچ اکران شد و هم در هلند - که فیلم برای مدت نه کمتر از هفت سال در سینماها اکران شد - و هم در بریتانیا موفقیت‌آمیز بود. کمی بعد، کاستر قراردادی با یونیورسال پیکچرز در هالیوود امضا کرد و به ایالات متحده نقل مکان کرد.

اگرچه کاستر انگلیسی صحبت نمی‌کرد، اما استودیو را متقاعد کرد که به او اجازه ساخت سه دختر باهوش را بدهد، فیلمی که او شخصاً به دیانا دوربین، ستاره آینده، آموزش داد. این فیلم که موفقیت بزرگی بود، یونیورسال را از ورشکستگی نجات داد. دومین فیلم کاستر برای یونیورسال، صد مرد و یک دختر، نیز موفقیت‌آمیز بود. پس از این، کاستر ابوت و کاستلو را در یک کلوپ شبانه در نیویورک کشف کرد. او به هالیوود بازگشت و یونیورسال را متقاعد کرد که آن‌ها را استخدام کند. اولین فیلم آن‌ها یک شب در مناطق استوایی بود؛ بازیگر نقش اول زن، پگی مورن، در سال ۱۹۴۲ همسر دوم کاستر شد.

طنز ماجرا اینجاست که با وجود فرار کاستر از آلمان نازی، وقتی ایالات متحده وارد جنگ جهانی دوم شد، کاستر یک بیگانه دشمن محسوب می‌شد و مجبور بود شب‌ها در خانه‌اش بماند. چارلز لاتونِ بازیگر با کاستر ملاقات می‌کرد و با او شطرنج بازی می‌کرد. با این وجود، دوران حرفه‌ای پس از جنگ کاستر نیز به همان اندازه موفق بود. او برای فیلم همسر اسقف (۱۹۴۷) نامزد جایزه آکادمی شد. در سال ۱۹۵۰، او بزرگترین موفقیت خود را کارگردانی کرد: کمدی هاروی با بازی جیمز استوارت. او اولین فیلم ریچارد برتون در ایالات متحده، پسرخاله‌ی راشل، را کارگردانی کرد و سپس در سال ۱۹۵۳، فیلم راب، اولین فیلم سینمااسکوپ، به او سپرده شد. آخرین فیلم او سنگین مبل در سال ۱۹۶۵ بود. کاستر در لژر ویلیج در کاماریلو، کالیفرنیا بازنشسته شد، جایی که مجموعه‌ای از پرتره از ستارگان سینما را که با آن‌ها کار کرده بود، نقاشی کرد.