مارگیت کارستنسن

مارگیت کارستنسن (۲۹ فوریه ۱۹۴۰ – ۱ ژوئن ۲۰۲۳) بازیگر تئاتر و سینمای آلمانی بود که خارج از آلمان، بیشتر به‌خاطر ایفای نقش در آثار رینر ورنر فازبیندر، کارگردان سینما، شناخته می‌شد.

کارستنسن در شهر کیل در شمال آلمان متولد و بزرگ شد. او پس از فارغ‌التحصیلی از دبیرستان محلی در سال ۱۹۵۸، به تحصیل بازیگری در دانشگاه موسیقی و تئاتر هامبورگ پرداخت. این تحصیلات منجر به اولین حضور او در صحنه تئاتر در کله، هایلبرون، مونستر و براون‌شوایگ شد. در سال ۱۹۶۵، کارستنسن قراردادی چهارساله با تئاتر آلمان در هامبورگ منعقد کرد.

در سال ۱۹۶۹، او به‌خاطر فعالیت در تئاتر آم گوته‌پلاتس در برمن، که در آنجا برای نخستین بار با کارگردان، رینر ورنر فازبیندر، ملاقات کرد، در سطح محلی شناخته شد. او سپس تحت کارگردانی فازبیندر در کمدی «قهوه‌خانه» اثر کارلو گلدونی، نویسنده ونیزی قرن هجدهم (که در سال ۱۹۷۰ برای تلویزیون ضبط شد) کار کرد و با این اثر توجه ملی را در آلمان غربی به خود جلب کرد. او متعاقباً نقش گیش گوتفرید، قاتل زنجیره‌ای را در اولین اجرای نمایش فازبیندر با نام «آزادی برمن» (که در سال ۱۹۷۲ از تلویزیون نیز پخش شد) و سپس نقش اصلی در اقتباس او از هنریک ایبسن، یعنی «نورا هلمر» (پخش‌شده از تلویزیون در سال ۱۹۷۴) برگرفته از «خانه عروسکی» را ایفا کرد. خارج از تئاتر، کارستنسن نقش‌های اصلی را در فیلم‌های فازبیندر ایفا کرد: اشکی تلخ، پترا فون کانت (۱۹۷۲) که مشهورترین نقش او در آثار فازبیندر است؛ مارتا (۱۹۷۴)، که به تحلیل یک ازدواج سنتی در بستری معاصر می‌پردازد؛ ترس از ترس (۱۹۷۵)؛ سفر مادر کوسترز به آسمان (۱۹۷۵)؛ دمِ شیطان (۱۹۷۶)؛ رولت چینی (۱۹۷۶) و زنان در نیویورک (۱۹۷۷). او همچنین در قسمت‌هایی از دو تولید تلویزیونی فازبیندر ظاهر شد: هشت ساعت یک روز نمی‌سازد (۱۹۷۲) و برلین الکساندرپلاتس (۱۹۸۰).

از سال ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۶، کارستنسن قرارداد بازیگری مستمری در دارمشتات داشت. در سال ۱۹۷۷، او به برلین غربی نقل مکان کرد و در تئاتر دولتی بسیار معتبر آن به اجرا پرداخت. در سال ۱۹۸۲، او به‌منظور همکاری با کارگردان، هانسگونتر هایمه، به اشتوتگارت رفت و در مجموعه‌ای از نمایش‌ها به کارگردانی او ظاهر شد.

در این دوران، کارستنسن همچنین در تولیدات سینمایی بین‌المللی همچون تسخیر (۱۹۸۱) ساخته آندژ یوواوسکی و برداشت خشمگین (۱۹۸۵) ساخته آگنیشکا هولند همکاری داشت؛ اثر دوم برای جایزه اسکار بهترین فیلم خارجی زبان نامزد شد. در اواخر دهه ۱۹۸۰، او روابط کاری مداومی با کارگردانان آلمانی چون ورنر شروتر، کریستوف شلینگ‌زیف و لئاندر هاوسمن ایجاد کرد.

برای فصل ۲۰۰۳–۲۰۰۴، کارستنسن در تئاتر بورگ وین در نخستین اجرای نمایش بامبی‌لند از ارفریده یلینک، تحت کارگردانی شلینگ‌زیف، ظاهر شد. در طول فصل ۲۰۰۷–۲۰۰۸، کارستنسن در مستند تلویزیونی اتریشی–آلمانی آقای کارل – انسانی برای مردم، به کارگردانی کورت مایر، همکاری کرد.

در سال ۲۰۱۶، او همچنان در تلویزیون حضور داشت و در سریال پربیننده تاتورت ظاهر شد.

کارستنسن در طول دوران حرفه‌ای خود جوایز بسیاری دریافت کرد. از جمله این جوایز می‌توان به جایزه طلایی فیلم آلمان در سال ۱۹۷۳ برای بازیگری‌اش در اشکی تلخ، پترا فون کانت و جایزه فیلم بایرن در سال ۲۰۰۲ برای بازیگری‌اش در شربنت‌تانز اشاره کرد. در سال ۱۹۷۲، او توسط انجمن منتقدان فیلم آلمان به‌عنوان بهترین بازیگر سال انتخاب شد. در سال ۲۰۱۹، او برای مجموعه آثار زندگی‌اش، جایزه گوتس-گئورگ را دریافت کرد.