دونالد میک

توماس دونالد میک (۱۴ ژوئیه ۱۸۷۸ – ۱۸ نوامبر ۱۹۴۶) بازیگر اسکاتلندی-آمریکایی بود. او اولین نمایش عمومی خود را در هشت سالگی اجرا کرد و از سال ۱۹۰۳ حضور در برادوی را آغاز نمود. میک شاید بیش از همه برای نقش‌هایش در فیلم‌های «تو نمی‌توانی آن را با خود ببری» (۱۹۳۸) و «دلیجان» (۱۹۳۹) شناخته شده باشد. او در سال ۱۹۶۰ پس از مرگ، ستاره‌ای در پیاده‌روی مشاهیر هالیوود دریافت کرد.

میک در گلاسکو از والدینش، متیو و آنی میک، متولد شد. در دهه ۱۸۹۰، خانواده میک به کانادا و سپس به ایالات متحده مهاجرت کردند. طبق سرشماری سال ۱۹۰۰ ایالات متحده، آن‌ها در فیلادلفیا زندگی می‌کردند و میک در آن زمان به عنوان فروشنده کالای خشک مشغول به کار بود، اما او بعدها در تئاتر فعالیت کرد.

میک پس از سال‌ها حضور در تئاتر، به بازیگر فیلم تبدیل شد و در چندین فیلم از جمله «ماجراهای تام سویِر»، «لیتل میس برادوی» و «نمایش ایالتی» حضور ماندگار داشت. او پیش از بازیگری، در جنگ اسپانیا-آمریکا در ارتش ایالات متحده جنگید و به تب زرد مبتلا شد که باعث شد موهایش را از دست بدهد. او در بسیاری از فیلم‌هایش در نقش شخصیت‌های ترسو و نگران انتخاب می‌شد و شاید بیش از هر چیز برای نقش‌هایش به عنوان آقای پاپینز در فیلم «تو نمی‌توانی آن را با خود ببری» ساخته فرانک کاپرا و نقش ساموئل پیکاک، فروشنده ویسکی در فیلم «دلیجان» ساخته جان فورد شناخته شود.

از سال ۱۹۳۱ تا ۱۹۳۲، میک در مجموعه‌ای از ۱۲ فیلم کوتاه دو رول از وارنر برادرز به نویسندگی اس. اس. ون داین، در نقش دکتر کرابتریِ جرم‌شناس ایفای نقش کرد. میک و ایزابلا «بل» واکن در ۳ ژانویه ۱۹۰۹ در یک کلیسای متدیست در بوستون با هم ازدواج کردند. با این ازدواج، بل میک که متولد آمریکا بود، با گرفتن تابعیت بریتانیایی همسرش، شهروندی ایالات متحده را از دست داد. دونالد میک در ۱۸ نوامبر ۱۹۴۶ در لس‌آنجلس، در حین فیلمبرداری نقش آقای تویدل در فیلم «شهر جادویی»، بر اثر لوسمی درگذشت. او به عنوان بازیگر پرکار فیلم که در دوران طلایی هالیوود در بیش از ۱۰۰ فیلم حضور داشت، ستاره‌ای پس از مرگ در پیاده‌روی مشاهیر هالیوود دریافت کرد. او در آرامگاه فیرمونت در قبرستان فیرمونت در دنور، کلرادو به خاک سپرده شد.