ران کری

ران کری (۱۱ دسامبر ۱۹۳۵ – ۱۶ ژانویه ۲۰۰۷) بازیگر آمریکایی بود. او به عنوان مردی به‌شدت کوتاه‌قامت، با تبار ایتالیایی، صدای دماغی و چهره‌ای شیطون شناخته می‌شد؛ تیپی که برای دنیای کمدی استندآپ و ایفای نقش شخصیت‌های سبک بروکلینی در سیتکام‌های تلویزیونی و فیلم‌ها ایده‌آل بود. او در سال ۱۹۵۶ مدرک کارشناسی خود را در رشته ارتباطات از دانشگاه ستون هال در ساوت اورنج دریافت کرد، اما به نیویورکِ نزدیک نقل‌مکان کرد و به صحنه کمدی روی آورد و در باشگاه‌های تراز اولی مثل «د ایمپرووایزیشن» کار پیدا کرد. او به‌زودی با شوخی‌های سبک «مرد کوچک» خود که حول محور خانواده‌های ایتالیایی و جوک‌های مربوط به «احساس گناه» کاتولیک رومی ساخته می‌شد (در واقعیت، او زمانی به کشیش شدن فکر کرده بود) مورد توجه قرار گرفت. ران سرانجام با حضورهای کمدی مختلف در برنامه‌های گفت‌وگو محور و وارایتی که توسط بهترین‌های آن دوران یعنی جک پار، مرو گریفین، مایک داگلاس، اد سالوان و جانی کارسون اجرا می‌شدند، در تلویزیون به شهرت رسید. او همچنین با بازی در نقش شخصیت‌های مختلف پرانرژی یا بدشانس در تبلیغات بازرگانی، کارهای پردرآمدی پیدا کرد.

ران سرانجام با بازی در کمدی «مسافران خارج از شهر» (۱۹۷۰) ساخته جک لمون و سندی دنیس در نقش یک راننده تاکسی بوستون، راه خود را به سینما باز کرد و سپس به ایفای نقش‌های کوچک دیگر در «چه کسی مری واتس‌ارنیم را کشت؟» (۱۹۷۱) و فیلم کالت «ساخته‌شده برای یکدیگر» (۱۹۷۱) با بازی جوزف بولونیا و رنی تیلور ادامه داد. پیش از آن، ران در نمایش کمدی موفق «عاشقان و دیگر غریبه‌ها» (۱۹۶۸) ساخته این زوج در برادوی ظاهر شده بود. تنها پس از کار در گروه پرجنب‌وجوش مل بروک بود که او توانست حتی اندکی موفقیت در سینما کسب کند. حضور او در پارودی‌های پرجنب‌وجوش «فیلم بی‌صدا» (۱۹۷۶)، «اضطراب بالا» (۱۹۷۷) و «تاریخ جهان، قسمت ۱» (۱۹۸۱) در اوج شهرت تلویزیونی‌اش اتفاق افتاد. به‌همین ترتیب، او نقش قابل‌توجهی را در فیلم «چاق» (۱۹۸۰) به عنوان فرانکی، برادر بی‌احساسِ دام دی‌لوئیز تنومند، به ایفای اجرا پرداخت که توسط آن بنکرافت، همسر بروک، کارگردانی شده بود.

در مورد نمایشگر کوچک، حضور منظم او در مجموعه وارایتی تابستانی «نمایش ملبا مور-کلیفتون دیویس» (۱۹۷۲) منجر به انتخاب او در سیتکام منطقه‌ی نیویورک، «بار کُنر» (۱۹۷۲) و کمدی خانوادگی قومی «مونتفوسکوها» (۱۹۷۵) شد. با این حال، او تا زمانی که به گروه بازیگران فصل دوم «بارنی میلر» (۱۹۷۵) به رهبری هال لیندن و اب ویگودا اضافه نشد، درآمد ثابتی نداشت. ران با ایفای نقش کارل لویت، نگهبانی چاپلوس و پرمشغله که آرزوی کارآگاه لباس‌شخصی شدن در آژانس پلیسی بارنی را داشت اما به دلیل قد کوتاهش از پس آن بر نمی‌آمد، مورد همدلی قرار گرفت. ران، که شخصیتش سرانجام پس از مدتی طولانی ارتقای شغلی گرفت، تا زمان لغو سریال در سال ۱۹۸۲ در این نمایش محبوب ماند. ران در ۷۱ سالگی در لس‌آنجلس بر اثر عوارض ناشی از سکته مغزی درگذشت و همسر همیشگی‌اش شارون از او به‌جامانده است.