ژاک مایول

ژاک مایول، زاده ۱ آوریل ۱۹۲۷ در شانگهای چین و درگذشته ۲۲ دسامبر ۲۰۰۱ در کاپولیوِری در جزیره البا، ایتالیا، یک غواص آزاد فرانسوی بود که داستان زندگی‌اش الهام‌بخش فیلم «آبی» (۱۹۸۸) شد.

ژاک مایول در منطقه امتیازات فرانسوی در شانگهای بزرگ شد، جایی که پدرش معمار بود. این خانواده در تابستان‌ها اغلب از طریق خط کشتیرانی شانگهای-ناگاساکی به کاراتسو در ژاپن سفر می‌کردند. او در همان‌جا بود که در سن شش‌سالگی غواصی را آموخت. او شیفته‌ی «آما»ها، یعنی غواصان آزاد ژاپنی بود که برای صید صدف غواصی می‌کردند. همچنین در غارهای ناناتسوگاما بود که در ده سالگی با اولین دلفین خود روبرو شد. در اواخر دهه ۱۹۳۰، نظامی‌گری ژاپن باعث فراری شدن غربی‌ها شد. ژاک مایول تا سال ۱۹۷۱ به کاراتسو بازنگشت.

در سال ۱۹۳۹، او همراه با خانواده‌اش در مارسی مستقر شد، جایی که به دلیل جنگ جهانی دوم در آنجا ماندگار شد. او همراه برادرش، پیر مایول، اغلب به غواصی می‌رفت و از ماسک‌هایی که از تایر ماشین ساخته شده بود و یک نیزه‎زنی دست‌ساز برای گرفتن چند ماهی استفاده می‌کرد. او در هفده‌سالگی تصمیم گرفت به نیروی هوایی در مراکش بپیوندد اما در سال ۱۹۴۵ به مارسی بازگشت. او سپس وقت خود را در کالانک‌های مارسی با آلبر فالکو گذراند، کسی که بعدها کاپیتان کشتی کالیپسو متعلق به ژاک-ایو کوستو شد. ژاک مایول که مجذوب سوئد شده بود، در سال ۱۹۴۸ به آنجا نقل مکان کرد و چند سال بعد با زنی دانمارکی به نام ویبکه بوئه وادشولت (یا ویکی) ازدواج کرد. آن‌ها یک دختر (داتی) و یک پسر (ژان-ژاک/پدرو) داشتند و در سال ۱۹۵۷ از هم جدا شدند.

سپس خانواده در میامی (آمریکا) مستقر شدند، جایی که در سال ۱۹۵۵ مایول به عنوان غواص برای تمیز کردن آکواریوم‌های یک پارک آبی محلی به نام سی‌کواریوم استخدام شد. او زمان زیادی را با یک دلفین ماده به نام کلاون گذراند؛ مادر فلیپر، ستاره سریال تلویزیونی مشهور دهه ۱۹۶۰. او با مشاهده کردن دلفین، درست مانند دانش‌آموزی که استادش را زیر نظر می‌گیرد، موفق شد مهارت‌های غواصی آزاد خود را بهبود ببخشد. در سال ۱۹۶۶، او در باهاما با انزو مایورکا ایتالیایی ملاقات کرد و با غوص به عمق ۶۰ متری، رکورد شخصی خود را شکست. او در نوامبر ۱۹۷۶، در آب‌های نزدیکی جزیره البا، اولین غواص جهان شد که با یک نفس به عمق ۱۰۰ متری رسید و سپس در سال ۱۹۸۳ به عمق ۱۰۵ متری دست یافت؛ دستاوردی که برای سال‌های متمادی نمادین باقی ماند. او به فیزیولوژی غواصی علاقه‌مند بود و ژیمناستیک، یوگا و مدیتیشن تمرین می‌کرد تا درک بهتری از چگونگی سازگاری بدن انسان با غوطه‌وری به دست آورد. وقتی او غواصی می‌کرد، مایول دانشمندان را شگفت‌زده می‌کرد، زیرا ضربان قلب او می‌توانست از ۷۰ به ۲۰ ضربه در دقیقه کاهش یابد؛ این برادی‌کاردی (کندی ضربان قلب) می‌بایست باعث از حال رفتن او می‌شد.

ژاک مایول که راه را برای بسیاری از غواصان آزاد هموار کرد، غواصی را نه به عنوان یک ورزش ساده، بلکه به عنوان یک تجربه‌ی جسمی و معنوی تصور می‌کرد.

در سال ۱۹۸۳، او با لوک بسون ملاقات کرد که پروژه فیلم خود، یعنی «آبی» را به او معرفی کرد. شخصیت تخیلی ژاک مایول توسط ژان-مارک بار بازی شد. رقابت او با انزو مایورکا (که در فیلم انزو مولیناری نامیده شده و توسط ژان رنو بازی می‌شود) یک تم تکرار شونده است.

به گفته اومبرتو پلیزار، او غرق در تنهایی بود و چندین ماه دچار افسردگی شده بود. او در ۲۲ دسامبر ۲۰۰۱ در خانه‌اش در کالونه در جزیره البا، جایی که بیش از سی سال در آنجا زندگی کرده بود، به زندگی خود پایان داد. خاکستر او در سواحل توسکان پراکنده شد.