پاتریک نولز

رژینالد لارنس نولز (۱۱ نوامبر ۱۹۱۱ – ۲۳ دسامبر ۱۹۹۵) بازیگر فیلم انگلیسی بود که نام خود را به پاتریک نولز تغییر داد؛ نامی که نشان‌دهنده‌ی اصالت ایرلندی اوست. او در فیلم‌های دهه‌های ۱۹۳۰ تا ۱۹۷۰ ظاهر شد. او اولین حضور خود در سینما را در سال ۱۹۳۳ تجربه کرد و در طول دوران حرفه‌ای‌اش، نقش‌های اصلی اول یا دوم را ایفا کرد.

نولز در اولین فیلم آمریکایی خود، «قلبت را به من بده» (۱۹۳۶) که در بریتانیا با نام «آلوهای شیرین» منتشر شد، در نقش یک اشراف‌زاده‌ی ثروتمند انگلیسی انتخاب شد.

او هنگام فیلمبرداری «حمله بریگاد لایت» (۱۹۳۶) در لون پاینِ کالیفرنیا، با ارول فلین دوست شد؛ کسی که پیش‌تر در زمانی که هر دو تحت قرارداد وارنر برادرز در انگلستان بودند، با او آشنا شده بود. از آن فیلم که نولز در آن نقش سروان پری ویکرز، برادر ماژور جفری ویکرز (نقش فلین) را بازی کرد، او بیش از پیش در نقش شخصیت‌های جدی و خشک در کنار شخصیت‌های پرزرق‌وبرق فلین انتخاب می‌شد، که بارزترین آن‌ها نقش ویل اسکارلت در «ماجراهای رابین هود» (۱۹۳۸) بود. هر دو بازیگر در فیلم «جمع چهار نفره» نیز در سال ۱۹۳۸ ایفای نقش کردند.

بیش از دو دهه پس از مرگ فلین، چارلز هایام، زندگی‌نامه‌نویس، با متهم کردن او به همدلی با فاشیست‌ها و جاسوسی برای نازی‌ها، به اعتبار فلین لطمه زد. نولز که در جنگ جهانی دوم به عنوان مربی خلبانی در نیروی هوایی سلطنتی کانادا خدمت کرده بود، در دفاع از فلین برخاست و کتاب «پاسخی برای یک دوست» را به عنوان پس‌گفتاری برای کتاب «ارول فلین: جاسوسی که هرگز نبود» نوشته تونی توماس (انتشارات سیتادل، ۱۹۹۰) منتشر کرد.

نولز از سال ۱۹۳۹ تا آخرین حضور سینمایی‌اش در سال ۱۹۷۳، یک بازیگر آزاد بود. در دهه ۱۹۴۰، او برای بازی در نقش قهرمانان تعدادی از فیلم‌های ترسناک، از جمله «مرد گرگ‌نما» (۱۹۴۱) و «فرانکنشتاین با مرد گرگ‌نما ملاقات می‌کند» (۱۹۴۳) شناخته می‌شد.

نولز همچنین در تعدادی از کمدی‌ها مانند «چه کسی انجامش داد؟» (۱۹۴۲) ساخته ابوت و کاستلو و «به یخ بزن» (۱۹۴۳) در نقش شخصیت‌های مکمل کمدی ظاهر شد. او همچنین در قسمت «ویرانگر» از سریال تلویزیونی «ماوریک» در سال ۱۹۵۷ در مقابل جک کلی بازی کرد؛ این قسمت بر اساس یک ماجراجویی از رابرت لوئیس استیونسن ساخته شده بود و جیمز گارنر نیز در آن بازی می‌کرد.

نولز به پیاده‌روی مشاهیر هالیوود راه یافت و رمانی به نام «ستون برابر» (انتشارات ونتج، ۱۹۶۰) نوشت. او سوزانده شد و خاکستر او یا به یک دوست داده شد و یا به خانواده‌اش.