بیندو

بیندو در سال ۱۹۶۹ با فیلم‌های «ایتفاک» و «دو راسته» به موفقیت‌های اولیه دست یافت. او از این نقطه به بعد، داستان موفقیت خود را با فیلم «کاتی پاتانگ» (۱۹۷۰) ساخته‌ی شاکتی سامانتا رقم زد؛ فیلمی که در آن اجرای رقص کاباره‌ای «مرا نام شبنم» بر عهده‌اش بود؛ قطعه‌ای که حتی امروز نیز به عنوان یکی از نقاط برجسته فیلم در یادها مانده است.

اجراهای افسونگر بیندو در سال ۱۹۷۴، در نقش زنی جذاب در فیلم «امتیهان» و نقش زنی با شخصیتی جنجالی در «هاواس»، مخاطبان را تشنه‌ی دیدنِ بیشتر از او کرد. او با داشتن مجموعه‌ای از فیلم‌های پرفروش، با موفقیت توانست این باور غلط را که بازیگران متأهل معمولاً به آیکون‌های محبوب تبدیل نمی‌شوند (به‌ویژه در صنعت فیلم هندی) در هم بشکند. او سومین رکن از «سه‌گانه‌ی مقدس» ملکه‌های نمایش‌های آیتم است. بیندو در کنار هلن و آرونا ایرانی، رقص‌های کاباره‌ای بالیوود و نقش «ومپ» را تعریف کرد.

توانایی بازیگری او در فیلم‌هایی چون «آرجون پاندیت» و «آبیمان» ساخته‌ی هریشیکش موکرجی، جایی که با ایفای نقشی بسیار دلسوزانه مورد تحسین قرار گرفت، به چشم آمد. او در فیلم «چایتالی» در نقش زنی از کار افتاده و در «آرجون پاندیت» در نقش همسرِ ساده‌زیستِ آشوک کومار، بازی‌های بسیار متقاعدکننده‌ای ارائه داد. او در فیلم «زانجیر» نقش یارِ شخصیت منفی را بازی کرد و با شخصیت «مونا دارلینگ» مشهور شد.

یک بارداری و به دنبال آن سقط جنین، باعث رکودی در دوران کاری او شد و او بنا به توصیه پزشکانش مجبور شد به دوران فعالیت خود به عنوان «ومپ» پرزرق‌وبرق — با حرکات رقصی فراوان — پایان دهد. با این حال، او مدت زیادی دور نماند و با نقش‌های مکمل به پرده‌ی نقره‌ای بازگشت؛ فیلم‌هایی مانند «هیرو»، «بیوی هو تو ایسی» و «کیشن کانهایا» و با بسیاری فیلم‌های مشابه دیگر، او توانست جایگاه خود را به عنوان مادرشوهر بی‌رحم و ظالم، یا عمه‌ی بدبین، دوباره تثبیت کند.

در مراحل پایانی دوران کاری‌اش، او حضور کمتری در تصویر داشت، مانند فیلم «شولا اور شبنام» که جنبه‌ی کمدی او را برجسته کرد، و پس از آن با اجراهای سبک و خنده‌دار دیگر در «هوم آپکه هین کون..!»، «مین هون نا» و «اوم شانتی اوم» ظاهر شد.