چارلز روشر

چارلز جی. روشر، A.S.C. (۱۷ نوامبر ۱۸۸۵ – ۱۵ ژانویه ۱۹۷۴)، فیلمبردار دو دوره برنده جایزه اسکار بود که از دوران آغازین فیلم‌های صامت تا دهه ۱۹۵۰ فعالیت کرد. او در کنار کارل استروس، برنده مشترک سال ۱۹۲۹، نخستین فیلمبرداری بود که جایزه اسکار دریافت کرد.

چارلز روشر در سال ۱۸۸۵ در لندن متولد شد. او در جوانی عکاسی خواند و پیش از آنکه در سال ۱۹۰۹ به ایالات متحده نقل مکان کند، در دوران اولیه فعالیت خود به عنوان فیلمبردار اخبار شهرت یافت. او متعاقباً در شرکت تولیدی دیوید هورسلی در نیوجرسی مشغول به کار شد. از آنجا که فیلم‌های اولیه عمدتاً محدود به استفاده از نور روز بودند، هورسلی در سال ۱۹۱۱ شرکت تولیدی خود را به هالیوود منتقل کرد و روشر را نیز با خود برد و نخستین استودیوی فیلم‌سازی را در آنجا افتتاح کرد. این اتفاق روشر را به نخستین فیلمبردار تمام‌وقت در هالیوود تبدیل کرد.

او در سال ۱۹۱۳ برای فیلمبرداری از تصاویر خبری شورش پانچو ویلا به مکزیک رفت. در سال ۱۹۱۸، او یکی از بنیان‌گذاران انجمن فیلمبرداران آمریکا بود و به عنوان نخستین نایب‌رئیس این گروه خدمت کرد. در دهه ۱۹۲۰، او یکی از پرطرفدارترین فیلمبرداران هالیوود بود و مورد علاقه ستارگانی همچون مری پیکفورد بود؛ او با پیکفورد در فیلم‌هایی مانند صابون (۱۹۲۰)، آنی رونی کوچک (۱۹۲۵) و حتی کوکت (۱۹۲۹) که نخستین فیلم صوتی پیکفورد بود، همکاری کرد. همکاری او با کارل استروس در فیلم طلوع: آواز دو انسان (۱۹۲۷) ساخته اف. دبلیو. مورناو، نقطه عطفی در فیلمبرداری محسوب می‌شود. او پنج فیلم برای تهیه‌کننده، دیوید او. سلزنیک، فیلمبرداری کرد که از آن جمله می‌توان به لالایی (۱۹۳۲)، ما بهتر از آن‌ها (۱۹۳۳) و لرد کوچک فانتلرروی (۱۹۳۶) اشاره کرد.

روشر در چندین استودیو کار کرد، اما دوازده سال پایانی دوران فعالیت حرفه‌ای خود را منحصراً در مترو-گلدوین-مایر گذراند و فیلم‌هایی نظیر آنی، اسلحه خود را برگیر، کشتی نمایش، مرا بوسید کیت و سالار را فیلمبرداری کرد. روشر پدر جوآن مارش، بازیگر، و چارلز روشر جونیور، فیلمبردار بود.

روشر در ۱۵ ژانویه ۱۹۷۴ بر اثر سقوطی تصادفی در لیسبون پرتغال درگذشت. او ۸۸ سال داشت.