ویلیام استیرن

ویلیام کلارک استیرن جونیور (۱۱ ژوئن ۱۹۲۵ – ۱ نوامبر ۲۰۰۶) رمان‌نویس و جستارنویس آمریکایی بود که برای آثارش برنده جوایز ادبی معتبری شد.

استیرن بیشتر برای رمان‌هایش شناخته می‌شد، از جمله: «در تاریکی دراز بکش» (۱۹۵۱)، نخستین اثر تحسین‌شده او که در ۲۶ سالگی منتشر شد؛ «اعترافات نات ترنر» (۱۹۶۷)، که توسط نات ترنر، رهبر شورش بردگان در ویرجینیا در سال ۱۸۳۱، روایت می‌شود؛ و «انتخاب سوفی» (۱۹۷۹)، داستانی که «از دریچه چشم نویسنده جوان و مشتاق اهل جنوب، درباره یک بازمانده کاتولیک لهستانی از آشویتس و معشوق یهودی باهوش اما روان‌پریش او در بروکلینِ پس از جنگ روایت می‌شود».

در سال ۱۹۸۵، او اولین دوره جدی افسردگی را تجربه کرد. پس از بهبودی از بیماری، استیرن موفق شد کتاب خاطرات «تاریکی مرئی» (۱۹۹۰) را بنویسد؛ اثری که در دو دهه پایانی عمرش به دلیل آن بیش از پیش شناخته شد.

استیرن در منطقه تاریخی هیلتون ویلیج در نیوپورت نیوزِ ویرجینیا، فرزند پاولین مارگارت (آبراهام) و ویلیام کلارک استیرن متولد شد. او در جنوب بزرگ شد و غرق در تاریخ آن منطقه بود. محل تولد او کمتر از صد مایل با محل شورش بردگان نات ترنر فاصله داشت؛ همان موضوعی که بعدها منبع مشهورترین و جنجالی‌ترین رمان استیرن شد.

مادر شمالی و پدر لیبرال جنوبی استیرن، دیدگاه وسیعی نسبت به روابط نژادی به او بخشیدند. دوران کودکی استیرن دشوار بود. پدر او که مهندس کشتی‌سازی بود، دچار افسردگی بالینی بود، تجربه‌ای که خود استیرن بعدها آن را از سر گذراند. مادر او پس از ده سال مبارزه با سرطان سینه، در سال ۱۹۳۹ زمانی که استیرن هنوز کودکی بود، درگذشت.

استیرن در مدارس دولتی منطقه واریک، ابتدا در مدرسه هیلتون و سپس به مدت دو سال در دبیرستان موریسون (که اکنون با نام دبیرستان واریک شناخته می‌شود) تحصیل کرد تا اینکه پدرش او را به مدرسه کرایست‌چرچ، یک مدرسه مقدماتی کالجی اپیسکوپال در منطقه تایدواتِ ویرجینیا فرستاد. استیرن زمانی گفت: «اما از میان تمام مدرسه‌هایی که در آن‌ها تحصیل کردم... فقط کرایست‌چرچ چیزی فراتر از احترام ساده برانگیخت؛ منظورم محبت واقعی و پایدار من است.»

استیرن پس از فارغ‌التحصیلی در کالج دیویدسون ثبت‌نام کرد و به انجمن فی دلتا تتا پیوست. او در هجده سالگی در حال مطالعه نویسندگانی بود که تأثیری ماندگار بر حرفه او به عنوان رمان‌نویس و نویسنده می‌گذاشتند، به‌ویژه توماس ولف. استیرن در سال ۱۹۴۳ به عنوان بخشی از برنامه V-۱۲ نیروی دریایی و سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده که با هدف تسریع در تربیت افسران از طریق ثبت‌نام همزمان در دوره‌های آموزش مقدماتی و کارشناسی طراحی شده بود، به دانشگاه دوک منتقل شد. او در آنجا اولین اثر داستانی خود را که داستان کوتاهی با تأثیر بسیار از ویلیام فاکنر بود، در مجموعه‌ای از آثار دانشجویان منتشر کرد. استیرن بین سال‌های ۱۹۴۴ تا ۱۹۴۶ چندین داستان کوتاه در مجله ادبی دانشگاه، یعنی «آرکایو»، منتشر کرد. اگرچه استیرن در سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده به درجه ستوانی رسید، اما پیش از آنکه کشتی او از سان فرانسیسکو حرکت کند، ژاپن تسلیم شد. پس از جنگ، او به تحصیل تمام‌وقت در دانشگاه دوک بازگشت و در سال ۱۹۴۷ مدرک کارشناسی (B.A.) خود را در رشته انگلیسی به پایان رساند. ...