جویس برابر

برابر خاطره‌ی خواندن کتاب‌های کمیک را در پنج یا شش سالگی زنده می‌کند – از جمله مجله مد، که اولین مواجهه او با طنز سیاسی بود. با بزرگ‌تر شدن و پی بردن به اینکه «با همان مقدار پولی که برای اتوبوس می‌پرداختم می‌توانستم به کتابخانه بروم»، از کمیک‌ها فاصله گرفت، اما با این حال «بسیاری از آنچه خوانده بود را به یاد داشت.»

او در دلاور زندگی می‌کرد و «با افراد زندانی و بچه‌های دردسرساز همکاری داشت» و یک برنامه حمایتی فرهنگیِ غیرانتفاعی را برای زندانیان در سیستم اصلاح و تربیت دلاور اداره می‌کرد؛ برابر یکی از بنیان‌گذاران و مدیران «مرکز راندو هتون برای هنرهای تغییردهنده صورت» بود؛ یک فضای تئاتر کوچک در ویلمینگتون، دلاور. (هتون در اوایل دهه ۱۹۴۰ نقش‌های ترسناک – کریپر – را بدون چهره‌پردازی بازی می‌کرد، زیرا به دلیل یک بیماری غددی به شدت تغییر شکل یافته بود.)

در این دوران، برابر با «دو هنرمند دوره‌ای که بسیار در انجمن‌های طرفداران کمیک فعال بودند» صمیمی شد که «به نظر بسیار سرگرم‌کننده می‌آمد.» برابر که از «کار با دادگاه‌ها، با مرتکبان آزار کودکان و موارد مشابه» احساس فرسودگی می‌کرد، کار با تام واتکینز را آغاز کرد که «لباس‌های زیادی برای نمایش‌های کمیک فیل سولینگ تهیه می‌کرد.» او در حالی که «به عنوان طراح لباس کار می‌کرد و همزمان به فعالیت در برنامه‌های زندانی که خودش سازماندهی کرده بود ادامه می‌داد»، زمان زیادی را در کنوانسیون‌ها یا فروشگاه‌های کمیک نمی‌گذراند، اما با این وجود در نهایت خودش یکی از مالکان یک فروشگاه کتاب کمیک (و لباس‌های تئاتر) شد.

فروشگاه او کمیک شکوه آمریکایی اثر هاروی پکار را موجود داشت، اما وقتی «یکی از شماره‌ها در فروشگاه تمام شد» (یکی از شرکای برابر آخرین نسخه از شماره ۶ شکوه آمریکایی را بدون اینکه فرصتی برای خواندن آن داشته باشد، فروخت)، برابر مستقیماً برای پکار کارت پستالی فرستاد و یک نسخه درخواست کرد و آن دو «شروع به مکاتبه کردند.» پس از بستری شدن برابر در بیمارستان، آن‌ها رابطه‌ای تلفنی برقرار کردند؛ پکار هر روز با او صحبت می‌کرد و مجموعه‌ای از آثار موسیقی قدیمی را برایش می‌فرستاد.