آلفرد رایدر

آلفرد رایدر، بازیگر باسابقه ای که در رادیو، برادوی، سینما و تلویزیون حضور داشت و کارگردان برجسته تئاتر نیز بود، با نام اصلی آلفرد جیکوب کورن در ۵ ژانویه ۱۹۱۶ در شهر نیویورک زاده شد. او اولین تجربه حرفه‌ای خود را در بازیگری در هشت سالگی تجربه کرد و در مدرسه حرفه‌ای کودکان نیویورک تحصیل کرد. نخستین حضور او در برادوی در سال ۱۹۲۹ بود، زمانی که رایدر ۱۳ ساله نقش یک «پسر گم‌شده» را در اجرای ایوا ل گالیان از نمایش «پیتر پن» اثر جی.ام. باری بازی کرد. رایدر بازیگری را نزد بنو اشنایدر، رابرت لوئیس و لی استربرگ آموخت. او در اجرای سال ۱۹۳۸ نمایش «شهر ما» در برادوی — که اولین حضور او در برادوی به عنوان یک بازیگر بزرگسال بود — و همچنین در اجراهای متعدد برادوی پیش از جنگ جهانی دوم، از جمله بازاجرایی سال ۱۹۳۹ نمایش «بیدار شو و آواز بخوان!» اثر کلیفورد اودتس، حضور داشت. او سال‌ها صدای سامی بود در سریال رادیویی «ظهور گلدبرگ‌ها». رایدر در طول جنگ جهانی دوم به نیروی هوایی ارتش پیوست و در نهایت در سال ۱۹۴۳ در نمایش استادی برادوی نیروی هوایی ارتش آمریکا با نام «پیروزی بالدار» ظاهر شد. سال بعد، او اولین حضور سینمایی خود را با نقش «سرباز پی‌اف‌سی آلفرد رایدر» در نسخه سینمایی نمایش پیروزی بالدار (۱۹۴۴) تجربه کرد. او پس از جنگ فیلم‌های بیشتری بازی کرد، از جمله فیلم نوآر کلاسیک سال ۱۹۴۷ به کارگردانی آنتونی من با نام «تی-من» (۱۹۴۷). او در برادوی در نقش اسوالد در بازاجرایی سال ۱۹۴۸ نمایش «ارواح» اثر هنریک ایبسن و در اجرای سال ۱۹۵۰ نمایش «ژولیوس سزار» در نقش مارک آنتونی ظاهر شد. همچنین در همان سال، او در نمایشنامه برادوی «برج فراتر از تراژدی» در نقش اورستس بازی کرد.

رایدر افتخار ویژه‌ای داشت که برای نقش بدل آرچی رایس در یکی از بزرگ‌ترین نقش‌های این بازیگر افسانه‌ای، یعنی لورنس اولیویه، در اجرای سال ۱۹۵۸ نمایش «سرگرم‌کننده» اثر جان آزبورن در برادوی انتخاب شد. آرچی رایسِ اولیویه یکی از بزرگ‌ترین اجراهای قرن بیستم محسوب می‌شود و رایدر انتخاب شده بود تا در صورت عدم توانایی این شوالیه بزرگ تئاتر بریتانیا برای ادامه نمایش، تماشاگران برادوی را در جای خود نگه دارد. رایدر همچنین در اجرای اصلی نمایش شاهکار عبث یوجن یونسکو، «کرگدن»، در برادوی در سال ۱۹۶۰ ظاهر شد.

رایدر که کارگردان تئاتر شناخته‌شده‌ای در گروه‌هایی همچون آرنا استیج واشینگتن دی.سی بود، اولین تجربه کارگردانی خود در برادوی را با نمایشنامه «سرزمینی دور» در سال ۱۹۶۱ تجربه کرد. او متعاقباً دو اجرای دیگر در برادوی را کارگردانی کرد: «تمرین» در سال ۱۹۶۸ و بازاجرایی سال ۱۹۷۱ نمایش «رقص مرگ» اثر آگوست استریندبرگ.

رایدر علی‌رغم دستاوردهایش در تئاتر، سینما و رادیو، بیشتر به عنوان یک بازیگر نقش‌های مکمل پرکار و همه‌فن‌حریف تلویزیونی شناخته می‌شود. او بیش از ۱۰۰ بار در تلویزیون ظاهر شد، از جمله نقش‌های به‌یادماندنی در ستار ترک: مجموعه اصلی (۱۹۶۶) (او در اولین قسمت پخش شده این مجموعه، یعنی «تله انسانی»، در نقش پروفسور رابرت کریتر ظاهر شد)، سفر به اعماق دریا (۱۹۶۴) (دو بار در نقش روح فرمانده او-بوت نازی، کاپیتان گرکهارت کروگر) و مهاجمان (۱۹۶۷) (در نقش رهبر بیگانه). رایدر در سال ۱۹۷۶ بازیگری در مقابل دوربین را برای تمرکز بر تئاتر، هم به عنوان بازیگر و هم به عنوان کارگردان، کنار گذاشت. او در ۱۶ آوریل ۱۹۹۵ در انگوود، نیوجرسی، در سن ۷۹ سالگی درگذشت. او از سال ۱۹۵۷ تا ۱۹۶۴ با بازیگر، کیم استنلی، ازدواج کرده بود که از او فرزندی دارد و برادر بازیگر، اولیو دیرینگ، بود.