لوئیس بونوئل

لوئیس بونوئل پورتولس (۲۲ فوریه ۱۹۰۰ – ۲۹ ژوئیه ۱۹۸۳) فیلمساز اسپانیایی بود که در فرانسه، مکزیک و اسپانیا فعالیت می‌کرد. بسیاری از منتقدان، مورخان و کارگردانان سینما، او را یکی از بزرگ‌ترین و تأثیرگذارترین فیلمسازان تمام دوران می‌دانند. آثار بونوئل به دلیل سورئالیسم آوانگارد که با نقد سیاسی و طنز اجتماعی درآمیخته بود، شناخته می‌شد.

بونوئل که اغلب با جنبش سورئالیسم دهه ۱۹۲۰ مرتبط است، از دهه ۱۹۲۰ تا دهه ۱۹۷۰ فیلم ساخت. او با نقاش پرکار سورئالیست، سالوادور دالی، همکاری کرد و فیلم‌های سگ اندلسی (۱۹۲۹) را که در دوران سینمای صامت ساخته شد، و عصر طلایی (۱۹۳۰) را کارگردانی کرد. این دو فیلم به عنوان نقطه آغاز سورئالیسم سینمایی شناخته می‌شوند. او از سال ۱۹۴۷ تا ۱۹۶۰، مهارت‌های خود را به‌عنوان کارگردان در مکزیک با ساخت ملودرام‌های واقع‌گرایانه و انسانی نظیر کازینو بزرگ (۱۹۴۷)، فراموش‌شدگان (۱۹۵۰) و او (۱۹۵۳) توسعه داد. در همین دوران بود که او اصول داستان‌گویی را فرا گرفت.

بونوئل سپس به ساخت فیلم‌های هنری، غیرمتعارف، سورئالیستی و طنز سیاسی روی آورد. او با درام هنری و از نظر اخلاقی پیچیده ویریدیانا (۱۹۶۱) که به دیکتاتوری فرانکو می‌تاخت، مورد تحسین قرار گرفت. این فیلم برنده نخل طلای جشنواره فیلم کن در سال ۱۹۶۱ شد. او سپس در فرشته‌ی نابودگر (۱۹۶۲) و جذابیت نامحسوس بورژوازی (۱۹۷۲) به نقد شرایط سیاسی و اجتماعی پرداخت که فیلم دوم برنده جایزه اسکار بهترین فیلم بین‌المللی شد. او همچنین فیلم‌های دفترچه خاطرات یک پیشخدمت (۱۹۶۴) و زیبای روز (۱۹۶۷) و آخرین فیلم خود، آن شیء مبهم میل (۱۹۷۷) را کارگردانی کرد که فیلم آخر برنده جایزه بهترین کارگردانی از انجمن ملی منتقدان فیلم شد.

بونوئل پنج جایزه جشنواره فیلم کن، دو جایزه جشنواره بین‌المللی فیلم برلین و یک جایزه بفتا را دریافت کرد و همچنین دو بار نامزد جایزه اسکار شد. بونوئل افتخارات متعددی از جمله جایزه ملی هنر و علوم در بخش هنرهای زیبا در سال ۱۹۷۷، جایزه مشارکت در سینما از جشنواره بین‌المللی فیلم مسکو در سال ۱۹۷۹ و شیر طلایی دوران فعالیت حرفه‌ای در سال ۱۹۸۲ را کسب کرد. او یک‌بار در سال ۱۹۶۸ نامزد دریافت جایزه نوبل ادبیات شد. هفت فیلم از آثار بونوئل در نظرسنجی سال ۲۰۱۲ مجله سایت اند ساوند از ۲۵۰ فیلم برتر تمام دوران گنجانده شده است.