جان لگویزمائو

جان آلبرتو لگویزمائو پلاِز (زاده ۲۲ ژوئیه ۱۹۶۰)، کمدین استندآپ، بازیگر و تهیه‌کننده فیلم کلمبیایی-آمریکایی است. او در بیش از ۱۰۰ فیلم بازی کرده، بیش از ۲۰ فیلم و مستند تولید کرده، بیش از ۳۰ حضور تلویزیونی داشته و پروژه‌های تلویزیونی مختلفی را تهیه‌کرده است. او همچنین برای صحنه برادوی نویسندگی و اجرا کرده و برای نمایش‌های «فریک» در سال ۱۹۹۸، «Sexaholix» در سال ۲۰۰۲ و «تاریخ لاتین برای احمق‌ها» در سال ۲۰۱۸، چهار بار نامزد جایزه تونی شده است. او در سال ۲۰۱۸ جایزه ویژه تونی را دریافت کرد.

لگویزمائو فعالیت حرفه‌ای خود را به عنوان کمدین استندآپ در شهر نیویورک آغاز کرد. او پس از چندین سال بازی در نقش‌های مکمل در فیلم و تلویزیون، با ایفای نقش لوئیجی ماریو در فیلم ماجراجویی فانتزی «سوپر ماریو برادرز» و نقش بنی بلانکو در درام جنایی «راه کارلیتو» (هر دو محصول ۱۹۹۳) به شهرت رسید؛ و پس از آن، نقش درگ کوئین چی‌چی رودریگز را در کمدی جاده‌ای «تو وانگ فو، ممنون برای همه چیز!» (۱۹۹۵) ایفا کرد که برای آن نامزد دریافت جایزه گلگلوب بهترین بازیگر نقش مکمل شد. از دیگر فیلم‌هایی که لگویزمائو در آن‌ها حضور داشته می‌توان به «رومئو و ژولیت» (۱۹۹۶)، «آفت» (۱۹۹۷)، «تابستان سام» (۱۹۹۹)، «مولان روژ!» (۲۰۰۱)، «امپایر» (۲۰۰۲)، «عشق در زمان وبا» (۲۰۰۷)، «قتل عادلانه» (۲۰۰۸)، «وکیل لینکلن» (۲۰۱۱)، «مشاور» (۲۰۱۳)، «جان ویک» (۲۰۱۴)، «جان ویک ۲» (۲۰۱۷) و «منو» (۲۰۲۲) اشاره کرد. او به عنوان یک صداپیشه، روایتگری سریال کمدی «برادران گارسیا» (۲۰۰۰–۲۰۰۴) را بر عهده داشت. او نقش سید تنبل را در مجموعه «عصر یخبندان» و نقش برونو مادریگال را در «افسون» (۲۰۲۱) بازی کرد.

لگویزمائو همچنین با نقش‌های تلویزیونی‌اش شناخته می‌شود، از جمله «فریک» (۱۹۹۸) که برای آن در سال ۱۹۹۹ نامزد جایزه امی برای بهترین اجرای انفرادی برجسته در یک برنامه متنوع یا موسیقی شد. این پیروزی تاریخی، لگویزمائو را به اولین لاتین‌تبار در تاریخ جوایز امی تبدیل کرد که این جایزه را می‌برد. او همچنین برای مینی‌سریال «واکو» (۲۰۱۸) و سریال محدود نتفلیکس «وقتی آن‌ها ما را می‌بینند» (۲۰۱۹) نامزد جایزه امی شد. او همچنین در «اورژانس»، «کیل پوینت»، «بلودلاین» و «مندلوریان» حضور داشته است. در سال ۲۰۲۳، او مجری سریال «لگویزمائو آمریکا را بررسی می‌کند» در ام‌اس‌ان‌بی‌سی بود.