اریک پرتر

اریک پرتر، بازیگر کلاسیک، تا زمان مرگش بر اثر سرطان روده در سال ۱۹۹۵، به مدت پنج دهه بازیگری بسیار مورد احترام در آثار شکسپیری بود؛ اما از سر طنز، شهرت بین‌المللی او خارج از آن قلمرو و به‌واسطه یک ایفای نقش بی‌نظیر در یک مینی‌سریال فوق‌العاده به نام «حماسه فورسایت» (۱۹۶۷) حاصل شد که برای آن برنده‌ی جایزه بفتا شد. پرتر، فرزند ریچارد جان پرتر و فیبی الیزابت اسپال، پیش از آنکه در فوریه ۱۹۴۵ با حضور به عنوان بازیگر نقش‌های فرعی در نمایشنامه‌ی «شب دوازدهم» اثر ویلیام شکسپیر در تئاتر آرتز در کمبریج پا به عرصه نمایش بگذارد، در کالج فنی و حرفه‌ای ویمبلدون تحصیل کرد. او فعالیت خود را در گروه‌های تئاتری ادامه داد تا اینکه در سال‌های جنگ به خدمت ملی در نیروی هوایی سلطنتی پیوست. از نخستین کارهای او پس از جنگ می‌توان به تورهای نمایشی با گروه‌های معتبر سر دونالد ولفیت و سر بری جکسون اشاره کرد. نقش‌های محبوب او در میان آثار اجرا شده شامل «مکبت»، «شاه لیر» و «عمو وانیا» بود. او در سال ۱۹۵۹ برای نمایش «روسمرزهم» برنده جایزه ایونینگ استاندارد لندن شد. او با پیوستن به کمپانی سلطنتی شکسپیر در سال ۱۹۶۰، برای دهه‌ها به یکی از بازیگران اصلی و پرآوازه این مجموعه تبدیل شد. پرتر اولین حضور سینمایی خود را در میانه‌ی دوران کاری و در سن ۳۶ سالگی با فیلم «سقوط امپراتوری روم» (۱۹۶۴) تجربه کرد، اما این بی‌بی‌سی بود که او را با ایفای نقش «سوامز فورسایت» — شخصیتی که همواره باوقار اما به‌شدت احساساتی و ازخودبی‌خود بود — به محبوب جهانی تبدیل کرد. در آن سریال، با یک صحنه تعرض خشونت‌آمیز، تابوها شکسته شد و ماه‌ها بحث‌ها پیرامون آن بالا گرفت. همگام با شهرتِ تازه‌یافته، او نقش‌های اصلی در فیلم‌های کم‌اهمیت‌تری همچون «قاره گمشده» (۱۹۶۸) و «دست‌های قاتل زنجیره‌باز» (۱۹۷۱) را ایفا کرد که به هر دوی آن فیلم‌های ترسناک و اتمسفریک، جلوه‌ای کلاسیک بخشید. از جنبه‌های مثبت، پرتر به‌طور مکرر در مینی‌سریال‌های تلویزیونی باکیفیتی چون «آنا کارنینا» (۱۹۷۷)، «جواهری در تاج» (۱۹۸۴) و «الیور توئیست» (۱۹۸۵) (در نقش فاگین) حضور داشت و همچنین بسیاری از آثار کلاسیک را به تلویزیون آورد که «سیرانو دو برژراک»، «مرد و ابرمرد» و «مکبت» تنها چند نمونه از آن‌ها هستند.