فلیکس برسارت

فلیکس برسارت (۲ مارس ۱۸۹۲ – ۱۷ مارس ۱۹۴۹) بازیگر آلمانی-آمریکایی تئاتر و سینما بود.

فلیکس برسارت در پروس شرقی، آلمان (که اکنون بخشی از روسیه است) متولد شد و زمانی که در سال ۱۹۲۸ نخستین تجربه حضور در سینما را داشت، بازیگر بسیار باتجربه‌ای در تئاتر بود. او کار خود را به‌عنوان یک بازیگر نقش‌های مکمل آغاز کرد، برای مثال در نقش متصدی دادگاه در فیلم پرفروش «سه نفر از پمپ بنزین» (۱۹۳۰)، اما طولی نکشید که نقش‌های اصلی در فیلم‌های کوچک‌تر را نیز از آن خود کرد. پس از آنکه نازی‌ها در سال ۱۹۳۳ قدرت را به دست گرفتند، برسارت که یهودی بود، ناچار شد آلمان را ترک کند و فعالیت حرفه‌ای خود را در فیلم‌های آلمانی‌زبان در اتریش، جایی که هنرمندان یهودی هنوز نسبتاً در امان بودند، ادامه دهد. او پس از بازی در دست‌کم ۳۰ فیلم طی هشت سال، به ایالات متحده مهاجرت کرد.

یکی از همکاران سابق برسارت در اروپا، جو پاسترناک بود که اکنون تهیه‌کننده موفق هالیوود است. نخستین فیلم آمریکایی برسارت، «سه دختر باهوش بزرگ می‌شوند» (۱۹۳۹) بود که عرصه‌ای برای ستاره اصلی یونیورسال پیکچرز، دِآنا دوربین، فراهم می‌کرد. پاسترناک همچنین برسارت قابل‌اعتماد را برای بازی در تست بازیگری در مقابل جدیدترین کشف خود، گلوریا جین، انتخاب کرد. جامعه پرنفوذ آلمانی‌ها در هالیوود به تثبیت جایگاه برسارت در آمریکا کمک کرد، چرا که اولین فیلم‌های آمریکایی او توسط ارنست لوبیتش، هنری کاستر و ویلهلم تیله (کارگردان فیلم «سه نفر از پمپ بنزین») کارگردانی شدند.

برسارت در فیلم «نینوتسکا» ساخته لوبیتش که توسط مترو-گلدوین-مایر تولید شده بود، موفقیت بزرگی کسب کرد. ام‌جی‌ام در سال ۱۹۳۹ با برسارت قرارداد استودیویی امضا کرد. بیشتر فعالیت‌های او در ام‌جی‌ام شامل نقش‌های برجسته در فیلم‌های مهمی نظیر «ادیسون، مرد» بود.

او لهجه ملایم اروپای شرقی خود را با طرز بیان آرامش ترکیب می‌کرد تا شخصیت‌هایی مهربان و دوستانه خلق کند، همان‌طور که در فیلم «بودن یا نبودن» ساخته لوبیتش دیده می‌شود؛ فیلمی که در آن او با ظرافت، دیالوگ مشهور شایلاک مبنی بر «آیا یهودی هم چشم ندارد؟» از نمایشنامه «تاجر وندیس» را بازخوانی می‌کند. لوبیتش همچنین در فیلم «فروشگاه کنار خیابان» نیز با همان رویکرد از برسارت کارگردانی کرد.

برسارت به‌زودی به بازیگر نقش‌های مکمل محبوبی در فیلم‌هایی چون «گل‌ها در گرد و غبار» (۱۹۴۱)، «صلیب هفتم» (۱۹۴۴) و «بدون عشق» (۱۹۴۵) تبدیل شد. شاید بزرگ‌ترین نقش او در کمدی موزیکال «دینگ دانگ ویلیامز» محصول آر‌کی‌او رادیو پیکچرز بود که در سال ۱۹۴۵ فیلم‌برداری شد. برسارت که در فهرست بازیگران رتبه سوم را داشت، نقش سرپرست سرگشته بخش موسیقی یک استودیو فیلم‌سازی را بازی می‌کرد و با لباس رسمی برای رهبری قطعه «فانتزی ایمپروپتو» شوپن در فیلم ظاهر شد.

پس از ساخت تقریباً ۴۰ فیلم هالیوودی، فلیکس برسارت در سن ۵۷ سالگی ناگهان بر اثر لوسمی درگذشت. آخرین فیلم او «دوست من ایرما» (۱۹۴۹) بود، که نسخه سینمایی یک برنامه رادیویی محبوب بود. برسارت در حین تولید درگذشت و این موضوع تهیه‌کنندگان را مجبور کرد تا فیلم را با حضور هانس کانرید به پایان برسانند. در فیلم نهایی، کانرید در تمام مدت صحبت می‌کند، اما برسارت همچنان در نماهای دور دیده می‌شود.