استنلی ریجز

استنلی ریجز (۱۷ ژوئیه ۱۸۹۰ – ۲۲ آوریل ۱۹۵۱) بازیگر متولد بریتانیا بود که با ایفای نقش‌های متنوعی در قالب نقش‌های مکمل، جایگاه خود را در فیلم‌ها تثبیت کرد.

استنلی ریجز (زاده ۱۷ ژوئیه ۱۸۹۰ در ساوت‌همپتون، همپشر، انگلستان، بریتانیا) شاگرد بئاتریس لیلی، ستاره کمدی‌های موزیکال تئاتر، شد و سال‌های بسیاری را به یادگیری و صیقل دادن مهارت‌های خود روی صحنه گذراند. ریجز که در نهایت راه خود را به آمریکا باز کرد، کار خود را به عنوان یک هنرمند آواز و رقص در برادوی آغاز کرد، اما بعدها به سمت نقش‌های دراماتیک روی صحنه رفت و در نمایش‌هایی همچون ماری اسکاتلند اثر ماکسول اندرسون (در نقش لرد مورتون) و ولی فورج (در نقش سرهنگ دوم لوسیفر تنچ) ظاهر شد و به یک بازیگر نقش اصلی رمانتیک تبدیل گشت.

اولین حضور ریجز در فیلم‌های صامت در فیلم موفقیت (۱۹۲۳) بود. او با تلفظ عالی و صدای پرطنین خود، به‌راحتی به دنیای فیلم‌های ناطق قدم گذاشت و دوران اوج حرفه‌ای‌اش در سن ۴۳ سالگی، با فیلم جنایت بدون شور و اشتیاق (۱۹۳۴) و در کنار کلود رینز آغاز شد. با خاکستری شدن موهای ریجز، دوران نقش‌های اصلی رمانتیک او به پایان رسید و او در نقش‌های مکمل قرار گرفت. شناخته‌شده‌ترین نقش‌های او احتمالاً دو شخصیت متفاوت در یک فیلم بود؛ یکی پروفسور کینگزلی مهربان و دیگری رد کانون آدمکش در فیلم معمایی جمعه سیاه (۱۹۴۰). دگرگونی‌های جیکل و هاید فرصتی را برای نمایش توانایی‌های بازیگری ریجز فراهم کرد.

ریجز اغلب در نقش‌های مکمل در بسیاری از فیلم‌های کلاسیک انتخاب می‌شد و تنها یک بار نقش اصلی را ایفا کرد که آن هم در فیلم درجه دو چهره‌های دروغین (۱۹۴۳) بود.

از دیگر نقش‌های سینمایی ریجز می‌توان به بازرس اسکاتلند یاردی که در فیلم مظنون (۱۹۴۴) تعقیب چارلز لوتون است، ماژور باکستون (فرمانده گری کوپر) در گروهبان یورک (۱۹۴۲)، پروفسور سیلتسکی در بودن یا نبودن (همچنین ۱۹۴۲) و کری تراورز گریسون، پزشک رسمی کاخ سفید در ویلسون (۱۹۴۴) اشاره کرد.

تا سال ۱۹۵۰، او تازه حضور در مجموعه‌های تلویزیونی نظیر استودیو وان و فیلکو تلویزیون پلی‌هاوس را آغاز کرده بود. آخرین فیلم بلند او، کمدی جنجر راجرز با نام داماد پهلوان که در آن نقش یک گانگستر را بازی می‌کرد، یک ماه پیش از مرگ او اکران شد.

استنلی ریجز در ۲۲ آوریل ۱۹۵۱ در وستبروک، کنتیکت، در سن ۶۰ سالگی درگذشت.