ادمون روستان

ادمون اوژن الکسیس روستان (۱ آوریل ۱۸۶۸ – ۲ دسامبر ۱۹۱۸) شاعر و نمایشنامه‌نویس فرانسوی بود. او با نئورومانتیکیسم (نو رمانتیک‌گرایی) پیوند دارد و بیش از هر چیز برای نمایشنامه سال ۱۸۹۷ خود، سیرانو دو برژراک، شناخته می‌شود. نمایشنامه‌های رمانتیک روستان با تئاتر ناتورالیستی که در اواخر قرن نوزدهم محبوب بود، تفاوت داشت. یکی دیگر از آثار روستان، رومانسک‌ها (۱۸۹۴)، برای کمدی موزیکال سال ۱۹۶۰ یعنی فنتستیکس اقتباس شد.

روستان در مارسی فرانسه و در خانواده‌ای ثروتمند و فرهیخته از منطقه پرووانس به دنیا آمد. پدر او اقتصاددان و شاعری بود که آثار کاتولوس را ترجمه و ویرایش می‌کرد و عضو آکادمی مارسی و موسسه فرانسه بود. روستان در کالژ استانیسلاس در پاریس، فرانسه، به مطالعه ادبیات، تاریخ و فلسفه پرداخت.

زمانی که روستان بیست ساله بود، نخستین نمایشنامه‌اش، یک کمدی تک پرده‌ای به نام دستکش قرمز، در ۲۴ اوت ۱۸۸۸ در تئاتر کلونی اجرا شد، اما تقریباً مورد توجه قرار نگرفت.

او و نامزدش رزموند ژرارد در سال ۱۸۸۹ با امانوئل شابریه دوست شدند و این آهنگساز به‌سرعت سه تن از اشعار او (و دو تن از اشعار او) را به موسیقی تبدیل کرد؛ سال بعد، آن دو برای مراسم خانه‌پوشی یک دوست مشترک در اثر مشترکی به نام به موسیقی همکاری کردند. در سال ۱۸۹۰، روستان مجموعه‌ای از اشعار با نام موسیقی‌های خوش‌گذرانی را منتشر کرد. در همان سال، او یک نمایشنامه تک پرده‌ای از پیرو در قالب شعر را به مدیر تئاتر فرانسوا پیشنهاد داد. این امر به او فرصت داد تا برای تئاتر دولتی یک نمایشنامه سه پرده‌ای، که آن هم مانند تمام نمایشنامه‌های روستان به صورت شعر است، بنویسد. او چه نمایشنامه می‌نوشت و چه شعر، خود را یک شاعر می‌دانست.

نمایشنامه حاصل، رومانسک‌ها، در ۲۱ مه ۱۸۹۴ در تئاتر فرانسوا به اجرا درآمد. این اثر موفقیت بزرگی بود و آغاز دوران نویسندگی نمایشنامه‌ای او بود. این نمایشنامه در سال ۱۹۶۰ توسط تام جونز و هاروی اشمیت به کمدی موزیکال پرطرفدار آمریکایی، فنتستیکس، اقتباس شد.

نمایشنامه بعدی روستان برای سارا برنهارت نوشته شد. شاهزاده دوردست بر اساس داستان تروبادور قرن دوازدهمی، ژوفر رودل، و عشق او به هودیرنای اورشلیم (که شخصیت کهن‌الگوی شاهزاده دوردست است) بنا شده بود. این نمایشنامه ایدئالیستی در ۵ آوریل ۱۸۹۵ در تئاتر رنسانس اجرا شد. نقش ملیساند (بر اساس ملیسند از طرابلس، دختر هودیرنا) توسط سارا برنهارت خلق شد اما نمایشنامه چندان موفق نبود. وقتی برنهارت در اواخر همان سال آن را در لندن اجرا کرد، با نقد منفی جورج برنارد شاو روبرو شد، اما با توجه به سوگیری شاو به رئالیسم، این موضوع تعجب‌آور نبود. رامبالدو دی واکایراس: مونفراتو، ۱۹۲۲، نمایش منظوم سال ۱۹۲۲ اثر نینو برینی، بر اساس شاهزاده دوردست است.

برنهارت که از این موضوع ناامید نشد، از روستان خواست نمایشنامه دیگری برای او بنویسد. او نقش فوتین را در سامریتی (تئاتر رنسانس، ۱۴ آوریل ۱۸۹۷) خلق کرد؛ یک درام کتاب مقدسی در سه صحنه که از داستان انجیل درباره زن سامریایی اقتباس شده بود. این نمایشنامه موفق‌تر بود و به بخشی از مجموعه آثار سارا برنهارت تبدیل شد. روستان احساس رضایت می‌کرد که به مردم ثابت کرده است چیزی فراتر از یک نویسنده کمدی است...