کول پورتر

کول آلبرت پورتر (۹ ژوئن ۱۸۹۱ – ۱۵ اکتبر ۱۹۶۴) آهنگساز و ترانه‌سرای آمریکایی بود. بسیاری از آهنگ‌های او به آثار کلاسیک و ماندگاری تبدیل شدند که به دلیل متن‌های هوشمندانه و باکلاسشان شناخته می‌شوند، و بسیاری از موسیقی‌های متن او در برادوی و فیلم‌های هالیوودی موفق بودند.

پورتر که در خانواده‌ای ثروتمند در ایندیانا به دنیا آمد، برخلاف خواسته پدربزرگش که می‌خواست او وکالت را پیشه کند، موسیقی را به عنوان حرفه خود انتخاب کرد. او که با آموزش کلاسیک بزرگ شده بود، به تئاتر موزیکال جذب شد. پس از شروعی آهسته، او در دهه ۱۹۲۰ شروع به کسب موفقیت کرد و تا دهه ۱۹۳۰، یکی از ترانه‌سرایان اصلی صحنه برادوی بود. برخلاف بسیاری از آهنگسازان موفق برادوی، پورتر هم موسیقی و هم متن ترانه را می‌نوشت.

پس از یک حادثه جدی اسب‌سواری در سال ۱۹۳۷، پورتر از معلولیت و دردی دائمی رنج می‌برد، اما به کار خود ادامه داد. نمایش‌های او در اوایل دهه ۱۹۴۰ فاقد آثار ماندگاری همچون بهترین کارهای او در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ بود، اما در سال ۱۹۴۸ او با موفق‌ترین موزیکال خود، بوسه‌ام بده کِیت، بازگشتی پیروزمندانه داشت. این اثر نخستین جایزه تونی برای بهترین موزیکال را از آن خود کرد.

سایر موزیکال‌های پورتر شامل پنجاه میلیون فرانسوی، دبارای یک بانوی بود، هر چه پیش آید، کان‌کان و جوراب‌های ابریشمی است. آهنگ‌های پرطرفدار او شامل «شب و روز»، «بیگین دِ بگین»، «من از تو لذت می‌برم»، «خب، واقعاً اینطور بود!»، «تو زیر پوست منی»، «بیا انجامش دهیم، بیا عاشق هم شویم»، «قلب من متعلق به بابا است» و «تو بهترین هستی» می‌باشند. او همچنین برای فیلم‌هایی از دهه ۱۹۳۰ تا ۱۹۵۰ موسیقی ساخته است، از جمله متولد شده برای رقص (۱۹۳۶) که شامل آهنگ «تو بسیار دوست‌داشتنی می‌شدی» است؛ روزالی (۱۹۳۷) که شامل آهنگ «در سکوت شب» است؛ جامعه عالی (۱۹۵۶) که شامل آهنگ «عشق واقعی» است؛ و دخترا (۱۹۵۷) که شامل آهنگ «سا، سِ لآمور» است.