بریژیت باردو

بریژیت آن-ماری باردو (۲۸ سپتامبر ۱۹۳۴ – ۲۸ دسامبر ۲۰۲۵) بازیگر، خواننده، مدل و فعال حقوق حیوانات فرانسوی بود.

باردو در اوایل زندگی‌اش، باله‌نویسی مشتاق بود. او فعالیت بازیگری خود را در سال ۱۹۵۲ آغاز کرد و پس از حضور در ۱۶ فیلم، به دلیل نقش‌آفرینی در فیلم جنجالی و گریبِ همسر وقتش روژه وادیم، یعنی و خدا زن را آفرید، به شهرت جهانی رسید. او بعدها در فیلم کالتِ تنفر (۱۹۶۳) ساخته ژان-لوک گدار بازی کرد. او برای نقش‌آفرینی در فیلم ویوا ماریا! (۱۹۶۵) ساخته لویی مال، نامزد دریافت جایزه بفتا در بخش بهترین بازیگر نقش اول زن خارجی شد.

او توجه روشنفکران فرانسوی را به خود جلب کرد. او موضوع مقاله سیمون دوبوار در سال ۱۹۵۹ با عنوان سندرم لولیتا بود که باردو را «لوکوموتیو تاریخ زنان» توصیف می‌کرد و با تکیه بر مضامین اگزیستانسیالیستی، او را نخستین و آزادترین زن فرانسه پس از جنگ اعلام کرد.

باردو در سال ۱۹۷۳ از صنعت سرگرمی بازنشسته شد. باردو در طول دوران فعالیت خود در دنیای نمایش، در ۴۷ فیلم بازی کرد، در نمایش‌های موسیقی متعددی اجرا داشت و ۸۰ آهنگ ضبط کرد. او در سال ۱۹۸۵ جایزه لژیون دور تقدیم شد اما از پذیرش آن خودداری کرد.

باردو پس از بازنشستگی خود را به عنوان فعال حقوق حیوانات تثبیت کرد، اما حمایت دیرینه او از راست افراطی‌ها و تبعیض علیه اقلیت‌ها در فرانسه، نشان‌دهنده تحقیر همیشگی او نسبت به حقوق بشر بود.