اینگر استیونس

اینگر استیونس (با نام اصلی اینگرید استنسلند؛ ۱۸ اکتبر ۱۹۳۴ – ۳۰ آوریل ۱۹۷۰) بازیگر سوئدی-آمریکایی فیلم، تلویزیون و تئاتر بود.

استیونس در استکهلم سوئد، فرزند بزرگ پر گوستاف و لیزبت استنسلند متولد شد. وقتی او شش ساله بود، مادرش خانواده را ترک کرد (و پسر کوچک‌ترش پیتر را هم با خود برد). اندکی بعد، پدر استیونس به ایالات متحده نقل مکان کرد و استیونس و برادرش، اولا را به سرپرستی خدمتکار خانواده و سپس در نزد عمه‌ای در لیدینگ‌و، نزدیک استکهلم، رها کرد. در سال ۱۹۴۴، او و برادرش به ایالات متحده نقل مکان کردند و با پدر و همسر جدید او در شهر نیویورک که در آنجا در دانشگاه کلمبیا تدریس می‌کرد، زندگی کردند. استیونس در ۱۳ سالگی همراه با خانواده‌اش به منهتن در کانزاس رفت که پدرش در دانشگاه ایالتی کانزاس در آنجا تدریس می‌کرد. استیونس به دبیرستان منهتن رفت.

در ۱۶ سالگی، او از خانه فرار کرد و به کانزاس سیتی رفت و در نمایش‌های بورلسک کار کرد. در ۱۸ سالگی، او کانزاس سیتی را ترک کرد تا به نیویورک بازگردد، جایی که به عنوان دختر هم‌خوان و در منطقه پوشاک کار می‌کرد و همزمان در استودیو بازیگران کلاس می‌گذراند.

استیونس در سریال‌های تلویزیونی، آگهی‌های تجاری و نمایش‌های تئاتر ظاهر شد تا اینکه در فیلم مرد آتش، با بازی بینگ کروزبی، فرصت بزرگ خود را به دست آورد.

پس از آن، نقش‌آفرینی در فیلم‌های مهم ادامه یافت، از جمله نقش اصلی در مقابل هری بلافونت در فیلم دنیا، گوشت و شیطان محصول ۱۹۵۹، اما او بزرگ‌ترین موفقیت خود را در سریال تلویزیونی دختر کشاورز (۱۹۶۳–۱۹۶۶) با همکاری ویلیام ویندوم به دست آورد. پیش از آن، استیونس در قسمت‌هایی از بنانزا، مسیر ۶۶، ساعت آلفرد هیچکاک، ساعت یازدهم، سام بندیکت، آکوانات (سریال تلویزیونی ۱۹۶۰) و منطقه گرگ‌ومیش ظاهر شده بود.

پس از توقف سریال دختر کشاورز در سال ۱۹۶۶، استیونس در چندین فیلم ظاهر شد: راهنمایی برای مرد متأهل (۱۹۶۷) با همکاری والتر متائو؛ طناب دار با همکاری کلینت ایستوود؛ ۵ کارت استاد با همکاری دین مارتین و رابرت میچام؛ و مادیگان با همکاری هنری فوندا و ریچارد ویدمارک. در زمان مرگ، استیونس در تلاش بود تا دوباره فعالیت تلویزیونی خود را با سریال درام کارآگاهی بازی مرگبارترین شود، احیا کند.

اولین شوهر او ایجنت او، آنتونی سوگلی بود که از ۱۹۵۵ تا ۱۹۵۷ با او ازدواج داشت.

در ژانویه ۱۹۶۶، او توسط فرماندار وقت کالیفرنیا، ادموند جی. «پت» براون، به هیئت مشورتی موسسه عصب‌روان‌پزشکی یو‌سی‌ال‌ای منصوب شد. او همچنین رئیس شورای کالیفرنیا برای کودکان عقب‌مانده نامیده شد. عمه او کارین استنسلند جونکر، نویسنده کتاب کودک در گوی شیشه‌ای بود.

در صبح ۳۰ آوریل ۱۹۷۰، لولا مک‌نالی، که گاهی هم‌اتاقی و همراه استیونس بود، او را در کف آشپزخانه خانه‌اش در هالیوود هیلز پیدا کرد. به گفته مک‌نالی، وقتی نام استیونس را صدا زد، او چشمانش را باز کرد، سرش را بلند کرد و سعی کرد صحبت کند، اما نتوانست صدایی از خود درآورد. مک‌نالی به پلیس گفت که شب قبل با استیونس صحبت کرده و هیچ نشانی از مشکل ندیده بود. استیونس در آمبولانس در راه بیمارستان درگذشت. هنگام رسیدن، امدادگران بانداژ کوچکی را از چانه او برداشتند که مقدار کمی خون تازه را از زخمی نشان داد که به نظر می‌رسید مربوط به چند ساعت قبل باشد. دکتر توماس نوگوچی، کالبدشناس منطقه لوس آنجلس، مرگ استیونس را ناشی از «مسمومیت حاد با باربیتورات» دانست که در نهایت به عنوان خودکشی اعلام شد.