وان هفلین

امت اِوان «وان» هفلین جونیور (۱۳ دسامبر ۱۹۰۸ – ۲۳ جولای ۱۹۷۱) بازیگر تئاتر، رادیو، سینما و تلویزیون آمریکایی بود که مهارت ثابت و تطبیق‌پذیری‌اش، او را به یک بازیگر نقش‌های مکمل مورد احترام و گاهی یک بازیگر نقش اصلی در طول چهار دهه تبدیل کرد. او برای بازی در جانی ایگر (۱۹۴۲) برنده‌ی جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل شد و با بازی‌های قدرتمندش در فیلم‌های وسترن و نوآر همچون شین (۱۹۵۳)، ۳:۱۰ به یوما (۱۹۵۷) و گانمنز واک (۱۹۵۸) در یادها مانده است. هفلین که در والترز، اوکلاهاما متولد شد، در دانشگاه اوکلاهاما تحصیل کرد و بعدها مدرک کارشناسی ارشد تئاتر را از دانشگاه ییل اخذ کرد؛ او فعالیت حرفه‌ای خود را در اواخر دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ در برادوی آغاز کرد و سپس به سینما روی آورد. فعالیت‌های اولیه او در تئاتر و ارتباطاتش (از جمله حمایت کاترین هپبورن) به او کمک کرد تا از اواسط دهه ۱۹۳۰ یک قرارداد هالیوودی و حضور مستمر در مقابل دوربین را به دست آورد. شخصیت سینمایی هفلین ترکیبی از قابلیت اطمینان، طیف احساسی گسترده و ویژگی یک مرد معمولی و سرسخت بود که به او اجازه می‌داد در طول دهه ۱۹۴۰ به‌راحتی بین نقش‌های مکمل و نقش‌های اصلی حرکت کند. او پس از بردن اسکار برای جانی ایگر، همچنان به ایفای نقش‌های ماندگار هم در فیلم‌های استودیویی و هم در تولیدات مستقل ادامه داد و برای بازی در فیلم‌های کلید شیشه‌ای (۱۹۴۲)، دالیا آبی (۱۹۴۶) و نبرد فریاد (۱۹۵۵) مورد تحسین قرار گرفت. در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، هفلین فعالیت خود را به تلویزیون و بعدها پروژه‌های سینمایی گسترش داد و در مجموعه‌های گلچینی و فیلم‌های بلند ظاهر شد؛ یکی از آخرین حضورهای سینمایی قابل توجه او، نقش یک مسافر آشفته در فیلم فاجعه‌ساز فرودگاه (۱۹۷۰) بود. دوران حرفه‌ای او به دلیل طولانی بودن و شیوه‌ی سازگاری‌اش با سیستم‌های در حال تغییر استودیوها، در حالی که شهرت خود را در انجام کارهای استوار و چشم‌گیر حفظ کرد، قابل توجه است. وان هفلین در ۲۳ جولای ۱۹۷۱ در سن ۶۲ سالگی در هالیوود بر اثر حمله قلبی (انفارکتوس میوکارد) درگذشت. او مجموعه‌ای از آثار را بر جای گذاشت که شامل تئاتر، رادیو، سینما و تلویزیون است و مورخان همچنان از آن به عنوان نمونه‌ای از بازیگری نقش‌های مکمل در میانه قرن بیستم آمریکا یاد می‌کنند.