کیت هاربر

من در سال ۱۹۷۱ متولد شدم و در دهکده‌ای دوست‌داشتنی به نام نِتِر هِی فورد بزرگ شدم. رقص را از سن ۴ سالگی شروع کردم و اغلب در اجراهای مدرسه یا جشن‌های محلی حضور داشتم. یکی از خاطرات محبوبم، خواندن آهنگ «نیمه‌راهِ پله‌ها» در مقابل کلاسم، همراه با عروسک دست‌کشی کرمیت قورباغه است. از همان اجرای کوچک بود که شیفتگی روزافزونم نسبت به «عروسک‌های ماپت» آغاز شد.

در ۸ سالگی، تحصیل در مدرسه هنری آموزشی در ترینگ را آغاز کردم که تمرکز اصلی‌ام در آنجا باله بود. عشق من به تئاتر زمانی زاده شد که در ۱۲ سالگی، برای نقش «موش اول» در نمایش «نوچاکر» از باله‌های جشنواره سلطنتی در سالن جشنواره سلطنتی انتخاب شدم و در هر اجرا رو به حدود ۲۰۰۰ نفر اجرا کردم!

سپس به مدرسه مرکزی باله رفتم که توسط مرحوم کریستوفر گیبل تأسیس و اداره می‌شد. در سال سوم، با گروه مدرسه در تولید «جهانی در آتش» به تور رفتم. تور گذاشتن تجربه بزرگی بود، اما هرگز بیرون ماندن از اقامتگاهم در وارمینستر را فراموش نخواهم کرد! آنقدر مشغول گپ زدن با گورخاهای محلی با یک یا سه لیوان نوشیدنی بودم که یادم رفت. پس از بالا رفتن از دروازه پشتی و پریدن از پنجره باز، متوجه شدم که وارد اتاق خواب همسر مدیر مدرسه شده‌ام که بسیار شوکه شده بود. با این حال او به طرز عجیبی آرام بود، در حالی که من عذرخواهی صادقانه می‌کردم و سعی داشتم از طریق کمد لباس او خارج شوم!

اولین کار حرفه‌ای من روی صحنه، نقش پشتِ شخصیت «ماگیِ گاو» در واتفورد پالاس بود. همیشه خوب است که از پایین شروع کنی و پله‌ها را یکی‌یکی بالا بروی! سپس برای یک فصل در جشنواره ادینبورگ به گروه نی‌وای‌ام‌تی پیوستم. این زمانی بود که صدای مادربزرگانه خود را کشف کردم!! من در کنار جانی لی میلر در نمایش «حلقه گچ قفقاز» اثر برتولت برشت، نقش مادربزرگ گروسینیا و نقش‌های دیگر را بازی کردم. نی‌وای‌ام‌تی در همان سال نمایش «جوزف و ردای رویایی رنگارنگ شگفت‌انگیز او» را نیز با حضور جود لاو تولید کرد!

من این افتخار را داشته‌ام که با افراد شگفت‌انگیز و بااستعدادی در تئاتر همکاری کنم؛ از جمله زمانی که برای نمایش «الیور» اثر کامرون مکینتاش به کارگردانی سم مندس انتخاب شدم. همکاری با «فگین‌های» مختلف و تمام آن «نانسی‌ها»! سپس کرست خود را برای نمایش دیگری از کامرون، یعنی «مارتین گور»، کنار گذاشتم. اما خاطره ماندگار من از این کار، چهره کرِیگ رول هوروود بود، همان زمانی که سعی می‌کردم طراحی رقص او را با چکمه‌های میخ‌دار به کمال برسانم!