ژاک ویلره

ژاک ویلره (۶ فوریه ۱۹۵۱ – ۲۸ ژانویه ۲۰۰۵) بازیگر فرانسوی بود که در سطح بین‌المللی بیشتر با نقش فرانسوا پینیون در کمدی «بازی شام» شناخته می‌شد. او در طول دوران حرفه‌ای خود، جوایز بسیاری از جمله مدال و عنوان معتبر لژیون دونور را دریافت کرد.

ویلره با نام اصلی ژاکی بوفورا در لوک، در منطقه آندر-ا-لوار فرانسه، از پدری الجزایری و مادری فرانسوی متولد شد. او در کنسرواتوار پاریس (CNSAD) در کلاس هم‌رزم لویی سینیه، پدربزرگ امانوئل سینیه و ماتیلد سینیه، تحصیل کرد. در حالی که او بیشتر برای نقش فرانسوا پینیون در «بازی شام» هم روی صحنه و هم در فیلم مشهور بود، دیگر نقش‌های تحسین‌شده او شامل موجود فرازمینی در «سوپ کلم»، موی اوتیستیک در «تابستان ملایم» و مارشال لودویگ فون آپفل‌اشتودل در «پاپی مقاومت می‌کند» بود.

در زمان ساخت فیلم «یک راه رفتن تک‌سویه» به کارگردانی لوران هینمان - فیلمی درباره ادغام، نژادپرستی و برخورد نسل‌ها - وی گفت که تماشای بازیگران جوان فیلم، باربارا شولتز و لوران دویچ، او را به بی‌خیالی و شادی‌ای یادآوری می‌کند که در جوانی همراه دوستانش در کنسرواتوار داشت.

زمانی که دوران حرفه‌ای او با موفقیت «بازی شام» به اوج خود رسیده بود، همه‌چیز در تراژدی‌ای که بازتاب‌دهنده داستان فیلم بود، فرو ریخت. ویلره از همسرش جدا شد و به دلیل مسائل مالیاتی دچار سقوط مالی عظیمی شد که او را به افسردگی کشاند. ویلره برای تسکین خود به الکل پناه برد و به الکلی معتاد شد. او خود را منزوی کرد و برای مدت‌های طولانی پنهان شد. او بعدها گفت: الکل یک دوست است، اما دوستی که قصد آسیب زدن به شما را دارد.

عشق ویلره به حرفه‌اش کمک کرد تا دوران کاری خود را از لبه پرتگاه بازگرداند. او در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۰۱ از تحسین خود برای هنرمندانی چون جانی هالییدی و ژاک برل به دلیل سطح تعهدشان سخن گفت و از لویی فردینان سلین نقل‌قول کرد: وقتی می‌نویسم، تمام وجودم را پای نوشته می‌ریزم.

در سال ۱۹۷۹ ویلره با ایرینا تراسوف، بازیگر و نویسنده، ازدواج کرد. آن‌ها در سال ۱۹۹۸ از هم جدا شدند. تراسوف در کتاب خود با عنوان «یک روز، همه‌چیز خوب خواهد بود»، درباره زندگی مشترکشان نوشت.

در سال ۲۰۰۲ ویلره با سینی آشنا شد، بیوهی سنگالی-فرانسوی که از طریق پدربزرگش، مور دیارا ندا، از نسل اشراف‌زادگان سرس از پادشاهی باستانی سالوم بود، و آن‌ها بلافاصله و عمیقاً عاشق یکدیگر شدند. آن‌ها سه سال با هم رابطه داشتند و درست زمانی که سینی قصد داشت برای بودن با او به پاریس نقل‌مکان کند، ویلره در ژانویه ۲۰۰۵ در اوورو بر اثر خونریزی کبد درگذشت. سینی خاطراتی از زندگی مشترکشان با عنوان «ژاک ویلره، نوزاد سفید من» نوشت که در سال ۲۰۰۵ توسط نشر لوشرشر میدی در پاریس منتشر شد.