سم لوین

سم لوین بازیگر برادوی، سینما، رادیو و تلویزیون بود که در طول دوران حرفه‌ای پنج‌دهه‌ای خود، برخی از افسانه‌ای‌ترین نقش‌های کمدی را در تاریخ تئاتر آمریکا خلق کرد. لوین در فهرست خیره‌کننده‌ای از ۳۸ تولید برادوی حضور داشت که ۳۳ مورد از آن‌ها تولیدات اصلی برادوی بودند؛ از جمله ناتان دترویت، آن قمارباز تک‌دست ماهر، در تولید اصلی برادوی «گایز و دالز» در سال ۱۹۵۰، مکس کین، آن نماینده بدشانس، در تولید اصلی برادوی «شام در هشت» در سال ۱۹۳۲، پاتسی، آن قمارباز کمدی، در نمایش کمدی برادوی «سه مرد سوار بر اسب» در سال ۱۹۳۵، گوردون میلر، آن تهیه‌کننده کم‌بضاعت، در تولید اصلی برادوی «اتاق سرویس» در سال ۱۹۳۷، سیدنی بلک، آن تهیه‌کننده تئاتر، در «آسمان را روشن کن»، هوراس وندرجلدِر، آن بازرگان بدخلق یونکرز، در اولین تولید بریتانیایی «واسطه» اثر تورنتون وایلدر در سال ۱۹۵۴ و آل لوئیس، آن هنرپیشه بازنشسته وودویل، در تولید اصلی برادوی «پسران آفتاب» اثر نیل سایمون در سال ۱۹۷۲. لوین به مدت پنج دهه حضوری مستمر در برادوی داشت؛ اولین نمایشنامه برادوی لوین در سال ۱۹۲۷ و آخرین آن در سال ۱۹۸۰ بود. در طول دوران حرفه‌ای خود، لوین بدون هیچ زحمتی میان نقش‌های اصلی در بیش از ۱۰۰ تولید تئاتری، رادیویی، تلویزیونی و سینمایی جابه‌جا می‌شد و در نقش‌های متنوعی از جمله پلیس، نظامی، قمارباز، گانگستر، خبرنگار روزنامه، تهیه‌کننده تئاتر، مدیر برنامه‌های بازیگر، تولیدکننده لباس و حتی روان‌پزشک ظاهر شد و به همان اندازه در گذار از کمدی به کمدی پرتحرک و درام مهارت داشت. ۹ سال پس از اولین حضور او در برادوی، لوین به هالیوود کشیده شد و اولین حضور خود را در سینما به عنوان پاتسی در نسخه فیلم «سه مرد سوار بر اسب» در سال ۱۹۳۶ با درآمد ۱۰۰۰ دلار در هفته تجربه کرد. لوین که به عنوان یک بازیگر نقش‌های مکمل قابل اعتماد شناخته می‌شد، در ۵۰ فیلم ظاهر شد که شامل ۱۴ فیلم در ام‌جی‌ام بود، از جمله دو بار حضور در نقش ستوان پلیس ابرامز در مجموعه فیلم‌های «مرد لاغر». لوین در طول دوران حرفه‌ای پنج‌دهه‌ای خود در هالیوود، خود را به عنوان یکی از ستون‌های بزرگ فیلم‌های نوآر تثبیت کرد. از جمله آثار نوآر لوین می‌توان به بازی گیرا او در نقش ساموئل، آن سرباز آمریکایی مقتول، در فیلم «تقاطع» (۱۹۴۷) اشاره کرد که از نظر بسیاری از فیلم‌های نوآر بهترینِ فیلم‌های استودیو آر‌کی‌او و شاید هر استودیوی دیگری محسوب می‌شود. از دیگر آثار نوآر او می‌توان به این فیلم‌ها اشاره کرد: نقش «سیگی»، برادرزنِ راننده تاکسیِ ویلیام هولدن، در «پسر طلایی» (۱۹۳۹)، «اقدام در اقیانوس اطلس شمالی» (۱۹۴۳)، یک خلبان دولیتل و اسیر جنگی ژاپن در «قلب ارغوانی» (۱۹۴۴)، یک ستوان پلیس در «قاتلان» (۱۹۴۶)، «زور بازوی وحشی» (۱۹۴۷)، «بومرنگ» (۱۹۴۷)، «مکوی قاتل» (۱۹۴۷)، «شماره ۱۱۱۹ را بگیرید» (۱۹۵۰)، «بوی شیرین موفقیت» (۱۹۵۷) و «کشتار در خیابان دهم» (۱۹۵۷).

در سال ۱۹۶۱، لوین برای بازی در نقش دکتر آلدو مایر در نمایش «وکیل مدافع شیطان» اثر دور شرِی، نامزد دریافت جایزه تونی سال ۱۹۶۱ در بخش بهترین بازیگر مرد در یک نمایشنامه شد. لوین هرگز جایزه تونی دریافت نکرد؛ تا زمانی که جوایز تونی در سال ۱۹۴۷ تأسیس شد، لوین پیش‌تر نقش‌هایی را در ۱۶ نمایش اصلی برادوی خلق کرده بود، از جمله اجراهای افسانه‌ای در تولیدات اصلی برادوی در «شام در هشت» (۱۹۳۲)، «سه مرد سوار بر اسب» (۱۹۳۵)، «اتاق سرویس» (۱۹۳۷) و «حاشیه خطا» (۱۹۳۹). در سال ۱۹۸۴، لوین پس از مرگ به تالار مشاهیر تئاتر آمریکا راه یافت و در سال ۱۹۹۸، سم لوین به همراه گروه اصلی برادوی آلبوم موسیقی «گایز و دالز» محصول سال ۱۹۵۰، پس از مرگ به تالار مشاهیر گرمی راه یافتند.